Δεν είναι αργά να αλλάξεις γνώμη για τα new year resolutions

IMG_24d83.jpg

Φανταστείτε πώς χρειάζεστε ένα βοηθητικό ξύλινο σκαμνί για να φτάνετε τα ψηλά ράφια στο αποθηκάκι σας. Αλλά η έρευνα για το "καλύτερο στην αγορά" τραβάει καιρό τώρα, και ο χρόνος που ξοδεύεται σε αυτήν περιττός. Αντί, λοιπόν, να χρησιμοποιήσετε το εργαλείο αυτό για να κάνετε την καθημερινότητά σας πιο εύκολη, την κάνετε μάλλον πιο δύσκολη. Κάτι τετοιο μπορεί να συμβεί με τα προγράμματα, τα πλάνα και τους στόχοι για το νέο έτος. Αφήστε με να σας εξηγήσω γιατί.

Ποιοι είναι οι στόχοι σας για την νέα χρονιά; Για πολλά χρόνια ήμουν της αντίληψης πως το να θέτω στόχους στην αρχή του κάθε έτους είναι απογοητευτικό, γιατί σπάνια τους πραγματοποιούσα. Αλλά γιατί έτσι; Ήταν πολύ γενικοί και αόριστοι; Ή μήπως πολύ συγκεκριμένοι, τόσο που δεν ήταν άλλο επίκαιροι στα μέσα του έτους; Αυτή τη χρονιά είπα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό, και να θέσω ως στόχο μια θεματική λέξη, την έννοια της ”εξέλιξης” εν προκειμένη περιπτώσει. Αυτό το θέμα θα υπενθυμίζω στον εαυτό μου διανύοντας το 2018 και θα λειτουργεί σαν συνδετικός ιστός σε διάφορους τομείς: να εξελίξω τον τρόπο με τον οποίο περνάω τον προσωπικό μου χρόνο, τις ανθρώπινες σχέσεις μου, την καριέρα μου κτλ. Το γενικό, αυτό, σχεδιάγραμμα, βοηθάει στην ταξινόμηση των μακροπρόθεσμων πανοραμικών στόχων, όταν θα αρχίσω, ενίοτε, να χάνω το δάσος και να επικεντρώνομαι στο κάθε δέντρο ξεχωριστά και μάταια.

Επιπλέον, θέτοντας εκ των προτέρων, τα θεμέλια ενός γενικού, και προσοχή εδώ όχι κατ’ ανάγκη υποχρεωτικού, πλάνου είναι τόσο λυτρωτικό όπως αποδεικνύεται σχεδόν πάντα. Αν είμαστε αρχιτέκτονες της ζωής μας, και την παρατηρούσαμε από αυτήν την οπτική γωνία, θα ήταν αδύνατο κάθε φορά που μας ζητάτε να χτίσουμε ένα κτίριο, να προσεγγίζουμε την πρόκληση αυτοσχεδιαστικά ξεκινώντας να στοιβάζουμε τούβλα το ένα πάνω στο άλλο. Η “κάτοψη του κτιρίου” είναι απαραίτητη για την επίλυση σύνθετων τροχοπεδών πριν καν αυτά γίνουν ορατά ή χειροπιαστά. Και ο λόγος πίσω από αυτό είναι απλούστατος, σαν είδος ο εγκέφαλός μας δεν κατέχει την υπολογιστική δύναμη για να δημιουργήσει μια νοητική μακέτα με όλα τα πιθανά σενάρια, και των επιπτώσεών τους, και να την έχει πάντα σε διαθεσιμότητα στο πίσω μέρος του μυαλού μας (προσωπικές εξαιρέσεις εξαιρούνται). Άλλωστε ακόμα και να γινόταν ακούγεται τόσο κουραστικό και αγχωτικό, όχι; Λόγω της περιορισμένης υπολογιστικής μνήμης του εγκεφάλου μας χρειαζόμαστε οργανωτικά εργαλεία, για την δική μας διευκόλυνση. Και έτσι σκοπεύω να δω φέτος τους ετήσιους στόχους.

Μιλώντας για πλάνα και σχέδια, σε ένα πιο καθημερινό επίπεδο, το 2017 έδωσα μια ευκαιρία στην ιδέα του bullet journaling, ως μια απόπειρα να συνδυάσω σε ένα σημειωματάριο την ατζέντα μου, τις άπειρες λίστες υποχρεώσεων που χάνοντας στα ποστ-ιτ χαρτάκια (και εκτίθεμαι), και τις εκλάμψεις έμπνευσης που έχω και θέλω να σημειώσω κάπου, πριν χαθούν ξανά στα τρίσβαθα του ασυνειδήτου μου. Και βρήκα έναν τρόπο να κάνω αυτά τα σημειωματάρια να δουλέψουν για μένα. Η φίλη μου η Βανέσσα ισχυρίζεται πως “γιατί να χάσω χρόνο σημειώνοντας κάτι που πρέπει να κάνω, αντί να ανασκουμπωθώ και να το κάνω; Θα αντιμετωπίσω το κάθε πρόβλημα όταν έρθει μπρος μου.” Και είμαι σίγουρη ότι πολλοί από εσάς συμφωνείτε με αυτό, αλλά από την άλλη ο εγκέφαλός μας έχει περιορισμένη εργασιακή μνήμη, και προσωπικά προτιμώ να μην την καταναλώνω στο να θυμάμαι λίστες υποχρεώσεων, αλλά να εξερευνώ ιδέες που δεν επάγονται στις καθημερινές ανάγκες της ζωής μου. Αν λοιπόν οι ατζέντες και τα σημειωματάρια είναι εργαλεία που εξομαλύνουν την ζωή μου, τότε ας είναι και μετά χαράς θα τα χρησιμοποιήσω.

Δυστυχώς η καταδυνάστευση της χρήσης τους, και η υποχόνδρια, μερικές φορές, λατρεία της αποτελεσματικότητας, τόσο που εκτός από τα καθημερινά πλάνα εφαρμόζεται και στα συναισθήματα των ανθρώπων (άουτς) είναι το στερεότυπο στο οποίο πατάνε όλοι οι μη-Ολλανδοί φίλοι μου στο Άμστερνταμ, για να κατασκευάσουν την καρικατούρα των Ολλανδών όντων παθολογικών με τις ατζέντες τους. Αν έχετε βρεθεί στην Ολλανδία ή έχετε φίλους Ολλανδούς, θα έχετε παρατηρήσει πώς μια μεγάλη πλειοψηφία τους, είναι εξαιρετικοί λάτρεις της προγραμματισμένης καθημερινότητας. Παραδείγματος χάριν, σε μια πόλη που όλοι τρέχουν, ένα ραντεβού για ένα ποτήρι κρασί και συζητησούλα με έναν φίλο που έχετε να δείτε καιρό μπορεί να κανονιστεί σε 4 εβδομάδες αυστηρά στις 18:00-21:30, γιατί για μετά έχουν ένα κανονισμένο πάρτι γενεθλίων. Και ένα πυκνό ημερήσιο πρόγραμμα σαν αυτό δεν είναι εξαίρεση, αλλά καθημερινός άγραφος κανόνας.

Η αδυναμία απόκλισης, που έχω παρατηρήσει, από τα προγραμματισμένα σχέδια, και η βραδύτητα πολλές φορές να ληφθεί μια γρήγορη και παρορμητική απόφαση (γιατί και αυτό χρειάζεται), είναι εξόφθαλμα κουραστικό για τον αυθόρμητο εαυτό μου. Τις προάλλες, όμως, που ξάπλωνα μη μπορώντας να κοιμηθώ, είχα μια επιφοίτηση∙ η επιτυχία των Ολλανδών, που  ισορροπούν ρεαλιστικά κάθε λογής δραστηριότητες στο διάστημα 24ων μόνο ωρών, έγκειται στο ότι έχουν πλήρη έλεγχο του χρόνου τους και ξέρουν να λένε όχι σε διάφορες δυνάμεις πίεσης για το πώς “πρέπει” να τον ξοδέψουν. Αυτό συνεπάγεται με να βρίσκουν χρόνο και για τον εαυτό τους στο τέλος κάθε ημέρας, χωρίς κανένα πανικό και άγχος. Αυτή η οπτική γωνία με σόκαρε, γιατί άμα προσωπική επιτυχία δεν είναι να είσαι ελεύθερος να ξοδέψεις τον χρόνο σου όπως θέλεις και όχι όπως σου επιβάλει το κράτος ή ο περίγυρός σου, τότε τι ακριβώς είναι; Όλο αυτόν τον καιρό διαφωνούσα με κάτι που συμφωνούσα επειδή απλώς δεν το δεν το έβλεπα από το ίδιο πρίσμα των αρχών μου.

Εμπάση περιπτώσει, αν δεν είστε άνθρωποι της ατζέντας ή των στόχων για το νέο έτος, δεν σας κατηγορώ. Αν όμως αυτά τα απλοϊκά εργαλέια μπορούν να διασφαλίσουν την πνευματική σας ηρεμία ή την ήρεμη ολοκλήρωση ενός εγχειρήματος τότε ας είναι. Γιατί όχι, άλλωστε;

Credits | Κείμενο & Φωτογραφία: Δέσποινα Κορτεσίδου, Εικονογραφήσεις:

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!