Χρειάζομαι διακοπές... από τον εαυτό μου

I need vacation from myself - In Whirl of Inspiration.png

Read in English here

Η παρακάτω σύντομη ιστορία είναι τμήμα μιας σειράς απίθανων περιστατικών που θα μπορούσαν να εξελίχθούν μέσα και έξω από το κεφάλι μας. Η πλοκή τους ξεδιπλώνεται στο μυαλό μου κατά τη διάρκεια έντονων συναισθηματικών στιγμών. Το γράψιμό τους προσφέρει έναν αντιπερισπασμό και κάτι να διαβάζω και να γελάω αργότερα. Βρείτε όλες τις ιστορίες της σειράς εδώ.


Υπερφορτώνω τον χρόνο μου με πρότζεκτ σε παθολογικά ασφυκτικό σημείο. Αναλαμβάνω νέες αρμοδιότητες μέχρι να μην αντέχω άλλο, και να σκάσω σαν υπερφουσκωμένο μπαλόνι. Σε 20 δευτερόλεπτα πραγματικού χρόνου το μυαλό μου επεξεργάζεται τα 6 πρότζεκτ που έχω στα σκαριά, διαμοιρασμένα στις 3 δουλειές μου, τη διπλωματική μου εργασία και την αίτηση για μια υποτροφία.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως χρειάζομαι διακοπές. Όχι τόσο να πάω διακοπές, αλλά ότι χρειάζομαι διακοπές από τον εαυτό μου. Διακοπές από τις σκέψεις μου, τις υποχρεώσεις μου, την ίδια μου την ζωή, ας μου πει αν με καταλαβαίνει κανείς.

Χχχχχχτσουφ Ντουφ πςςςςςς_κρκρκρκρκρκρκ…

ντουφ ντουφ καραραρδ_ξνδςδνςξ_νέςκψ...

τιιιιιιιτ… τιιτ…

Τιιιιιιιτ… τιιιιιιιιιιιτ…

 Ωχχχ! Τι συνέβη; Μια στιγμή πριν κάτι σκεφτόμουν και τώρα νιώθω λες και ξύπνησα από λήθαργο 10 χρόνων. Τι χρονιά έχουμε, 2018 ακόμα; Χμμ οκ. Μήπως είχα κανένα ατύχημα; Όταν είχα εκείνο το αυτοκινητιστικό, ξύπνησα στο φορείο μετά από κόμα 5 ωρών, αλλά το αίσθημα ήταν τελείως διαφορετικό. Άρα δεν νομίζω ότι είμαι στην κατηγορία μετά-από-ατύχημα. Μήπως πίσω από όλο αυτό κρύβονται οι φίλοι μου και αυτή είναι μια από τις περιβόητες φάρσες τους; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω, βασικά, είναι ότι στέκομαι εδώ, δηλαδή όχι ακριβώς γιατί δεν μπορώ να διακρίνω τα πόδια μου. Αυτό που νιώθω είναι πως αιωρούμαι χωρίς να έχω βάρος σε αυτό το γαλακτερό υλικό γύρω μου, και για κάποιο λόγο δεν νομίζω ότι έχω πρόβλημα να αναπνεύσω μέσα σε αυτό.

Ωχ τι είναι αυτό, κάποιος μιλάει, τι λέει; Ωωω μιλάει αγγλικά, οκ καταλαβαίνω τέλεια την προφορά του, αλλά η φωνή ακούγεται σα να έρχεται από το υπερπέραν, αλλά ταυτόχρονα είναι σα να έρχεται μέσα από το κεφάλι μου, σαν να με διαπερνάει πλήρως. Μοιάζει πολύ με την φωνή της συνείδησής μου που με κατακρίνει κάθε τόσο, ή μου “απαγορεύει” να σπαταλήσω χρόνο σε βλακείες, όταν θα έπρεπε να γράφω την διπλωματική μου. Αλλά αυτή τη φορά έχει κάτι περίεργο, ο τρόπος με τον οποίο σχηματίζονται οι σκέψεις διακατέχεται από μια (πώς να το εξηγήσω;) γραμμικότητα. Οι σκέψεις ακολουθούν η μια την άλλη οργανωμένα, φτάνουν στο στόμα, και από εκεί πηδούν στον κόσμο για να ακουστούν. Καμία σχέση με το χάος των δικών μου, που η συναρμολόγηση μιας συγκροτημένη πρότασης μοιάζει περισσότερο με σμήνος τρομαγμένων πουλιών που πετούν από εδώ και εκεί χωρίς, φαινομενικά, καμία τάξη.

Αυτή η φωνή, λοιπόν, δεν ήταν σίγουρα δικιά μου, ήταν η φωνή κάποιου άλλου πολύ πιο πεζού, για τα γούστα μου, ανθρώπου. Αλλά αν δεν είναι δικιά μου ποιανού είναι; Η ροή της συνείδησής μου δεν έχει την παραμικρή επίπτωση ή δύναμη πάνω της. Και εκεί με χτύπησε! Δεν βρίσκομαι μέσα στο σώμα μου, και σίγουρα όχι μέσα στο κεφάλι μου. Είμαι στο κεφάλι κάποιου ο οποίος λέγεται (πώς λέγεσαι;) Ντικ. Αλλά πώς βρέθηκα εδώ, και γιατί μου συνέβη αυτό; Τι να κάνω, να πανικοβληθώ; Αλλά από την άλλη ούτε πάνω μου δεν μπορώ να τα κάνω από τον φόβο μου, το ουροποιητικό σύστημα του Ντικ δεν είναι δική μου δικαιοδοσία να ελέγχω.  

Μετά τον αρχικό πανικό, η όλη κατάσταση ήταν ότι πιο χαλαρωτικό έχω ζήσει ποτέ, είχα με κάποιον περίεργο τρόπο κάμψει τους φυσικούς νόμους. Ήταν όπως τότε που είχα κάνει εισαγωγή στο νοσοκομείο και για δύο μέρες είχα ορό. Τότε ένιωθα αυτή την απολαυστική, εξωγήινη σχεδόν ευφορία της νίκης πάνω στα αισθήματα της δίψας και της πείνας. Τώρα το μη ανθρώπινο συναίσθημα της όλης υπόθεσης δεν οφείλονταν στα παρεχόμενα αναλγητικά ή στην υγρή τροφή, αλλά στο γεγονός ότι είχα, κυριολεκτικά, πάρει διακοπές από το σώμα μου και τις υποχρεώσεις της φυσική μου παρουσίας! Για κάποιον λόγο τα συνειδητά τμήματα του μυαλού μου μεταφέρθηκαν σε έναν άλλο εγκέφαλο και τώρα ήμουν παρατηρήτρια αυτής της άλλης οντότητας.  Η τεράστια ερώτηση που με ταλάνιζε, βέβαια, ήταν εάν έχει αυτός ο τύπος επίγνωση της “ύπαρξής” μου μέσα στο κεφάλι του. Μπορούσε να εντοπίσει τα χνάρια που αφήνουν οι σκέψεις μου στην καθημερινότητα του;

Ότι και να συμβαίνει πάντως στην αρχή ήταν υπέροχα. Παρακολουθούσα την καθημερινότητα του λες και έβλεπα ταινία 24/7, αν και τα περισσότερα πράγματα που έκανε ήταν ενάντια στις προσωπικές μου αξίες. Για να το θέσω κομψά είχα την ατυχία, μέσα στην τύχη μου, να βρεθώ στο κεφάλι ενός σοβινιστικού τραμπούκου. Υπήρχε μια συνάδελφός του στη δουλειά που αν μπορούσα να του ράψω το στόμα κάθε φορά που την “γρονθοκοπούσε” δημόσια με κάτι-κομπλιμέντα-δεν-τα-λες, θα το έκανα. Μα τι άνθρωπος είναι αυτός; Αργότερα έμαθα για την οικογένειά του και η προβληματική του προσωπικότητα απέκτησε μια, κάποια προοπτική.

Μια μέρα επισκεφτήκαμε τους δικούς του, για ένα οικογενειακό δείπνο, και επιτέλους είχα την ευκαιρία να τους παρατηρήσω από κοντά. Ο δικός μου πριν βγει από το αμάξι κάπνισε ένα μπαμπάτσικο μπάφο για να καλμάρει τα σπασμένα νεύρα του, και τώρα ξέρω γιατί.  Οι δικοί του μόνο που δεν τον έφτυσαν όταν μπήκε στο σπίτι, παρουσία τους συμπεριφέρεται σαν καλόβολο 6-χρονο, καμία σχέση με ότι έχω συνηθίσει από αυτόν μέχρι τώρα. Για να μην τα πολυλογώ, ο πατέρας του είναι η προσωποποίηση του ανθρώπινου ερπετού και του διαλυμένου συστήματός μας. Μας γέμισε φανφάρες για το πώς “έγδυσε” κάτι πελάτες του, για τα παχυλά του μπόνους, και για την κοντή χοντρή διευθύντρια του τμήματος εξωτερικών υποθέσεων, με τις γελοίες φεμινιστικές, κουμμουνιστικές (χρησιμοποιεί ο κόσμος αυτή τη λέξη ακόμα;) αρλούμπες της που θέλει να δει να απολύεται. Η μητέρα απούσα τελείως και ψυχολογικά ράκος, πέρασε από το τραπέζι του δείπνου για δέκα λεπτά πριν εξαφανιστεί πάλι στο δωμάτιο της.

Όταν η οικιακή βοηθός τους η κ. Βανέσσα μας σέρβιρε, όχι που πιστέψατε ότι αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν βόλτα ένα σπίτι, ξεκίνησε ένας οχετός συγκαλυμμένων μισογυνηστικών “κομπλιμέντων” από τον πατέρα, με τον γιο να τελειώνει τις προτάσεις χαχανίζοντας. Κάποια στιγμή ο δικός μου ζήτησε την άδεια, για το μπάνιο, και αφού έκανε δύο τρεις ρουφηξιές από τον εντυπωσιακό μπάφο του, πέρασε από την κουζίνα για λίγο νερό. Παράλληλα, τα δικά μου νεύρα ήταν σμπαράλια, ήθελα να κάνω εμετό μέσα στο κεφάλι του και να σηκωθώ να φύγω από αυτή την γελοία παράσταση. Αν ήμουν στη θέση του θα ευχαριστούσα την κ. Βανέσσα, η οποία κάτι συγύριζε εκεί δα, τουλάχιστον για τον κόπο για τον οποίο μπήκε για το δείπνο και την ατσάλινη υπομονή της στην, τουλάχιστον, αγένεια τον γονέων του.

Απρόσμενα ο Ντικ άνοιξε το στόμα του και τον άκουσα να λέει ακριβώς αυτό: “Κ. Βανέσσα σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το σημερινό δείπνο, και για την ατσάλινη υπομονή που δείχνετε στην, τουλάχιστον, αγένεια των γονέων μου”. Αυτή για μια στιγμή πάγωσε, αλλά με πρόσωπο που στιγμιαία έλαμψε τον ευχαρίστησε εγκάρδια. Δεν πρέπει να ήταν συνηθισμένη σε τέτοια σχόλια εκ μέρους του, αλλά ούτε και αυτός ένιωσε φαίνεται πολύ βολικά με τον εαυτό του. Άρχισε να τρεκλίζει, είπε κάτι άτσαλο και έφυγε άρον άρον. Και τότε συνέβη κάτι απρόσμενο, άρχισα να ακούω φρενήρεις τις σκέψεις του σαν μεγάφωνο μέσα στο “μυαλό» μου. Πανικόβλητος ένιωθε λες και έβαλε κάποιος λόγια μέσα στο στόμα του, όσο αυτός παρακολουθούσε το περιστατικό ανίκανος να επέμβει.  

Όπως καταλάβατε αυτή ήταν η αρχή μιας νέας εποχής, η ύπαρξή μου μέσα στον κουβά με τα σκατά του κεφαλιού του απέκτησε ένα νόημα, αρμονικά είχα γίνει ένα αυτόνομο κομμάτι του κεντρικού συστήματος του εγκεφάλου του. Είχα βρει τρόπο να συγχρονίζω τις ιδέες μου με τις δικές του, να συμμετέχω στις συνειδητές του σκέψεις, να ελέγχω τον πρόσθιο φλοιό του για την λήψη αποφάσεων και τον σωματοαισθητικό του φλοιό για την κίνηση του σώματός του καταπώς ήθελα εγώ. Έχοντας πρόσβαση στα πάντα, απέκτησα τον τελευταίο λόγο στο τι έκανε, έλεγε και σκεφτόταν. Οι κανόνες του παιχνιδιού άλλαξαν άρδήν μετά από αυτό.

Η πρόκληση για τις νέοαναληφθείσες ικανότητές μου ήταν να ζητήσω συγγνώμη από την συνάδελφό μου στην δουλειά, για όλες τις φορές που της συμπεριφέρθηκε κοινώς σαν γουρούνι, υποτιμώντας την ποιότητα της δουλειάς της, που κακά τα ψέματα ήταν πολύ καλύτερη από αυτή του δικού μου του βλάκα. Στην διάρκεια της συζήτησής μας όσο  δανειζόμουν το σώμα του για να φέρω εις πέρας την αποστολή μου, είχα επίγνωση της ανικανότητας του να πάρει τον έλεγχο της κατάστασης, το στόμα του κινούνταν αλλά τα μάτια του ήταν νεκρά, γεμάτα πανικό. Ένιωθε ξύπνιος, μα ταυτόχρονα σαν σε όνειρο. Όταν η συνάδελφος του τον ευχαρίστησε για τη κατανόηση και τη μεταμέλειά του, τον ένιωσα δύσκαμπτο και άβολο σαν αράχνη. Όταν έφυγε τον άφησα να κάνει ότι θέλει, αυτός όμως έμεινε εκεί σαν στήλη άλατος, ανήμπορος να επεξεργαστεί τι είχε μόλις συμβεί.

Με την πάροδο των ημερών, καθώς τελειοποιούσα τις τεχνικές του ελέγχου μου, ένιωθα δυνατή και ανεξάρτητη όπως τότε που είχα ένα δικό μου σώμα και μια ζωή να ζήσω στο έπακρο. Στην δουλειά και στον κύκλο των φίλων του όλοι αναρωτιόντουσαν ποιος ήταν αυτός ο νέος τύπος. Το αριστούργημά μου, όμως, ήταν όταν πούλησε το πανάκριβο αμάξι του και δώρισε τα χρήματα σε μια ΜΚΟ για τη δωρεάν νομική στήριξη μη προνομιούχων πολιτών. Μου πήρε ένα μήνα και κάτι για να φέρω σε πέρας αυτό το πρότζεκτ, και έκανα τα πάντα από το πιλατεύω το μυαλό του όσο κοιμόταν, μέχρι να πάρω τον λόγο σε διάφορες τελικές χρηματικές δοσοληψίες και υπογραφές. Ίσως να μην έπρεπε να τραβήξω το σκοινί τόσο πολύ, γιατί αυτό το τελευταίο τον έφερε στα όριά του.

Όταν υπόγραψε τα συμβόλαια και τον άφησα να αρθρώσει μια λέξη, καταϊδρωμένος ψέλλισε κάτι ηλίθιο, και έτρεξε να πάρει το παλτό του όσο καλούσε ένα ταξί, γιατί τέλος το φάνσι αμάξι φίλε μου. Όταν έφτασε στο σπίτι του, βρόντηξε πίσω του την πόρτα, πέταξε τα ρούχα του, και όρμησε στο μπάνιο. Μέσα στους αφρούς και τους υδρατμούς έκατσε στην μπανιέρα και έβαλε τα κλάματα σαν μικρό παιδί. Στο μεσοδιάστημα, στο μυαλό του επικρατούσε πανζουρλισμός, σκέψεις σκόρπιες χτυπιούνταν με μανία στα τοιχώματα του κεφαλιού του, πανικός παντού, προσπάθησα να βάλω μια τάξη, αλλά ήταν παντελώς αδύνατο. Ήταν σα να πετάς ένα σπίτι στο μάτι ενός τυφώνα και να θες να βάλεις φασίνα εκείνη την ίδια στιγμή.

Όταν έστρεψα την προσοχή μου πάλι στις πράξεις του, είχε βγει από το μπάνιο και με τα νερά ακόμα να στάζουν (θα σε φτιάξω εγώ κύριε, αύριο το πρόγραμμα έχει γενική καθαριότητα), έπιασε ένα μπουκαλάκι από το ραφάκι στον τοίχο, και έριξε στο στόμα του δύο χάπια. Γκλουπ πάρ’τα κάτω. Έβαλε το μποξεράκι του, έκλεισε τα φώτα και έπεσε στο κρεβάτι. Τι τώρα θα κοιμηθούμε, βαριέμαι θέλω να κάνω κάτ…

[…]

Αχ πόσες ώρες κοιμάμαι, τι είναι αυτό που έπαθα; Αυτά τα χάπια που πήρε πρέπει να κοιμίζουν και ελέφαντα. Έχασα όλο το πρωί, αλλά βλέπω αυτός ξύπνησε με κεφάκια σήμερα και βγήκε ήδη στο σεργιάνι. Για πού άραγε; Για να δω, χμμ ο πρόσθιος λοβός λέει κάτι για ραντεβού στον ψυχίατρο. Τον πήρε κλαίγοντας το πρωί και δέχτηκε ο άνθρωπος να κάνει λίγο χώρο στο πρόγραμμά του για τις αηδίες που θα πάει να του αραδιάσει. Αλλά μπορεί και όχι! Λες βλέποντας με να του αλλάζω την συμπεριφορά να συνειδητοποίησε πως μερικές φορές συμπεριφέρεται σαν χοντρομαλάκας, και να θέλει να συζητήσει τα θεματάκια του; Αχ αυτό θα είναι. Και λένε πως δεν αλλάζουν οι άνθρωποι; Να λοιπόν που συμβαίνει και αυτό, το μόνο που χρειάζεται είναι μια φωνή μέσα στο κεφάλι σου να φιμώσει τη δικιά σου και να σου ανοίξει τα μάτια. Είναι όμως λίγο άδικο που δεν ξέρει το όνομά μου, για να με ευχαριστήσει που του  άνοιξα τα μάτια. Δεν άργησε να φτάσει στον γιατρό και αφού τσακ-τσακ ξεμπέρδεψε με τα διαδικαστικά, ξάπλωσε στο αναπαυτικό ημιντιβάνι˙ η τέλεια αντίθεση μεταξύ ενός μυαλού που κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα και ενός κώλου που κάθετε στα πούπουλα, δεν βρίσκετε; Πες το λοιπόν, τώρα που άραξες είμαι έτοιμη να ακούσω τι έχεις να πεις!

Σχεδόν με χτύπησε κεραμίδα στο κεφάλι (κι ας μην έχω), με αυτό που άκουσα. “Γιατρέ” τον άκουσα να ψιθυρίζει “νομίζω ότι δεν είμαι μόνος μου. Τον τελευταίο καιρό πιστεύω πως υπάρχει μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου. Όταν παίρνει τον έλεγχο, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να υπακούσω, γιατί δεν έχω την παραμικρή δύναμη να της αντισταθώ.” Συνέχισε λέγοντας πως αυτά που κάνει και λέει τον κάνουν να φαίνεται σαν βλάκας στα μάτια των φίλων του και των ανωτέρων του στη δουλειά (τι λέει, τι λέει;). Μέχρι και ο πατέρας, το ανθρώπινο απόρριμμα, του πέταξε μια μέρα “τι ασυναρτησίες είναι αυτές, άρχισες τα της μητέρας σου;”

Και τότε ήταν η δικιά μου σειρά να μείνω σα στήλη άλατος. Μέσα στην πλάνη μου πίστεψα πως αν κάθε κύτταρο του σώματός μου έμενε ακίνητο, αν δεν ανέπνεα… μα τι λέω πάει καιρός που έχασα αυτά τα προνόμια, αλλά καταλαβαίνετε τι θέλω να πω, θα άλλαζε γνώμη. Πως θα του έλεγε πως όλα αυτά είναι λόγω του χόρτου, του ποτού και του κλούβιου μυαλού του. Η μαρτυρική αυτή συνεδρία τελείωσε μετά από μια ώρα περίπου, συνεχόμενων ερωτοαπαντήσεων, με τον γιατρό να του αποφανθεί πως “Νομίζω πως έχετε δίκιο, κάτι μεγαλώνει μέσα στο κεφάλι σας πλάι στην συνείδησή σας.” Ξεφτέρι ο γιατρός! “Αλλά μην στεναχωριέστε η θεραπεία είναι υπόθεση ρουτίνας πια. Ακολουθήστε με σας παρακαλώ στο διπλανό δωμάτιο.”

Εκεί τον έβαλε να κάτσει μπροστά σε ένα μηχάνημα σαν αυτά που έλεγχαν την μυωπία μας όταν είμασταν παιδιά και να δει μέσα από ένα σετ διόπτρων. Του είπε να εστιάσει το βλέμμα του σε εκείνο το κόκκινο αερόστατο και να μείνει ακίνητος. “Η τεχνική είναι πολύ ακριβής, ξέρετε, και δεν θα νιώσετε τον παραμικρό πόνο. Τέτοια μηχανήματα διαγραφής υπολειμμάτων ξένων συνειδήσεων είναι απαραίτητα πια στους καιρούς που ζούμε. Με τις νέες τεχνολογίες ανταλλαγής συνειδήσεων και αποθήκευσή τους σε ονλάιν βάσεις δεδομένων, έπρεπε να αναπτυχθεί μια μέθοδος, όμοια με τον κάδο ανακύκλωσης του υπολογιστή σας. Για να καταλάβετε, όταν ανιχνεύετε ένα άχρηστο αρχείο, το διαγράφετε και εξαφανίζεται από το σύστημά σας. Έτσι και εδώ, όταν συγκεντρώνεστε σε αυτό το αερόστατο, μπορώ να ανιχνεύσω… Ωωω, μισό λεπτό να εφαρμόσω τις ρυθμίσεις αυτού του φίλτρου. Τι έλεγα; Α ναι, πως μπορώ να ανιχνεύσω αποκλίσεις στην συνείδησή σας, σα να λέμε ξεχασμένα τμήματα από άλλες συνειδήσεις, και να τα διαγράψω.”

Τι λέει; Τι θα μου συμβεί τώρα εμένα, τι συνέπειες έχει αυτή η διαγραφή για μένα; Πριν καλά-καλά προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου, είδα ένα παχύ λέιζερ να στρέφεται κατά πάνω μου, λες και ήμουν ο χειρότερος εγκληματίας σε ανθρωποκυνηγητό την στιγμή που με τσακώνουν. ΖΑΑΑΑΑΑΑΑΑΠ!

Αχχχχ… *εισπνοή, βαθιά εκπνοή*

Τώρα αιωρούμαι στο τίποτα. Μιας και δεν έχω ανθρώπινο σώμα να με στεγάσει δεν έχω πρόσβαση σε νέες εμπειρίες, γιατί δεν έχω πρόσβαση σε αισθήσεις του πια για να κατασκευάσω νέες αναμνήσεις. Κανείς δεν μου δίνει τα μάτια του και τα αυτιά του για να δω τον κόσμο. Δεν θα ξανακούσω ποτέ το γλυκό θρόισμα των φύλλων, δεν θα γευτώ ποτέ ξανά ώριμα καλοκαιρινά νεκταρίνια, πλάι στο κύμα. Το μόνο που μου έμεινε από εδώ και πέρα είναι οι αναμνήσεις μου για να τις συνδυάσω και ξεχάσω όπως εγώ. Πέραν αυτών δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο για μένα. Αναρωτιέμαι τι έγινε στο σώμα μου όταν πήδησα έξω από αυτό. Μήπως έπεσε σε κώμα χωρίς ξημέρωμα; Ή κατέρρευσε ακαριαία τη στιγμή μου η συνείδησή μου πήδηξε έξω; Θα ήθελα να το δω μια ακόμα φορά, αλλά τι λέω;

Αχχχ… *εισπνοή, βαθιά εκπνοή*

Είναι μακριά η αιωνιότητα. Θέλω να πάρω διακοπές από τον εαυτό μου είχα πει και κουραφέξαλα. Το καλό που σας θέλω εσάς είναι να προσέχετε τι εύχεστε από εδώ και πέρα.


ΘΕΛΕΤΕ ΚΙ ΑΛΛΗ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ;