Βιοψία μιας υγιειούς αντιλογίας

Βιοψία μιας υγιειούς αντιλογίας

Δεν είναι κωμικοτραγικό ότι μερικές φορές όταν αναπολούμε τις ανθρώπινες σχέσεις μας, θυμόμαστε καβγάδες που ήταν τόσο δυσάρεστοι και πικροί, που μετά χαράς θα τους διαγράφαμε από την μνήμη μας μια και καλή;

Read More

Δεν είναι αργά να αλλάξεις γνώμη για τα new year resolutions

Δεν είναι αργά να αλλάξεις γνώμη για τα new year resolutions

Φανταστείτε πώς χρειάζεστε ένα βοηθητικό ξύλινο σκαμνί για να φτάνετε τα ψηλά ράφια στο αποθηκάκι σας. Αλλά η έρευνα για το "καλύτερο στην αγορά" τραβάει καιρό τώρα, και ο χρόνος που ξοδεύεται σε αυτήν περιττός. Αντί, λοιπόν, να χρησιμοποιήσετε το εργαλείο αυτό για να κάνετε την καθημερινότητά σας πιο εύκολη, την κάνετε μάλλον πιο δύσκολη. Κάτι τετοιο μπορεί να συμβεί με τα προγράμματα, τα πλάνα και τους στόχοι για το νέο έτος. Αφήστε με να σας εξηγήσω γιατί.

Read More

Brain Juicing: Επεισόδιο 01, Η πίεση από ομοτίμους

Brain Juicing: Επεισόδιο 01, Η πίεση από ομοτίμους | από το IN WHIRL OF INSPIRATION

Καλωσήρθατε, καλωσήρθατε! Σήμερα συζητάμε για την πίεση από ομοτίμους, την πίεση να ανήκουμε σε ομάδες ομοίων και την κοινωνική απόρριψη!

Εάν προτιμάτε να διαβάσετε το σημερινό μας επεισόδιο, σας έχω καλυμμένους. Δείτε παρακάτω.

 

Οπότε!

Σας έχει τύχει να πάτε σε ένα δείπνο με φίλους, όχι τόσο κοντινούς για  ώστε να ξέρετε από την καλή και την ανάποδη, αλλά αρκετά κοντινούς  ώστε να σπάσετε γρήγορα τον πάγο; Σε μια παρέα σαν ετούτη που ακόμα οι δυναμικές των μελών της σχηματίζονται, είναι μαθηματικά βέβαιο πώς κάποια στιγμή κάποιος θα προσπαθήσει να ταιριάξει όμοιες προσωπικότητες. Πιθανώς να κάνει μια δήλωση όλο  πάθος  για το πως «λατρεύω να τρώω με το κουτάλι νουτέλα από το βάζο». Όσοι ταυτιστούν με αυτήν του θέση, θα δημιουργήσουν ένα ενθουσιώδες μελίσσι, εκθειάζοντας την απόλαυση της νουτέλας-κατευθείαν-από-το-βάζο. Και τότε κάποιος θα πεταχτεί για να πει πως «ε, νομίζω πως το φυστικοβούτυρο είναι καλύτερο», και να μαζέψει γύρω του μια ακόμα ομάδα ομοίων. Οι μεν θα αρχίσουν να τσιγκλάνε τους δε, δημιουργώντας μια «η ισχύς εν τη ενώσει» κατάσταση. Κάποιος αναποφάσιστος θα βομβαρδιστεί και από τις δύο ομάδες με τους λόγους που πρέπει να προτιμήσει νουτέλα ή το αντίθετο. Με μια πρώτη ματιά,  η «κόλλα» αυτών των ομάδων είναι μια ανούσια γαστρονομική προτίμηση, σωστά;, αλλά το συναίσθημα του ενθουσιασμού και της ικανοποίησης του να ανήκεις σε μια ομάδα ατόμων που μοιράζονται κάτι κοινό μαζί σου είναι γενικεύσιμη. Στο τέλος, θα υπάρξει ο κυνικός της παρέας που δεν απολαμβάνει ούτε την ίντριγκα ενός τέτοιου παιχνιδιού, μήτε παρατηρεί το κοινωνικό της ενδιαφέρον, και θα δηλώσει «εγώ δεν τρώω καθόλου ζάχαρη», κάτι που θα πυροδοτήσει την έκρηξη όλων εναντίων του. Είναι σαν μια ιεροτελεστία και μια μικρογραφία για την δημιουργία και εξάπλωση ομάδων ομοίων ως προς κάποια χαρακτηριστικά.  

Κάτι τέτοια δείπνα είναι απολαυστικά. Σε τέτοια δείπνα δημιουργούνται οι ιδανικότερες συνθήκες για τις πιο απολαυστικές συζητήσεις. Δεν είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα να ανήκεις σε μια ομάδα ομοίων, σε μια παρέα ανθρώπων που έχει ίδιο εύρος θεμελιωδών απόψεων με τις δικές σου; Πολλές φορές, προσωπικά, μου είναι πολύ δύσκολο να συλλάβω την πόσο δημοφιλής είναι μια άποψης αντιδιαμετρικά διαφορετικής από την δικιά μου, πολύ απλά γιατί περιτριγυρίζομαι από όμοιους μου. Όταν είμαι μαζί τους είμαι φακός και καθρέφτης ταυτόχρονα, οι τρόποι επικοινωνίας μας είναι τόσο κοινοί. Και μερικές φορές συναντάς άτομα με ορίζοντα λίγο πιο πλατύ από τον δικό σου και προσαρμόζεις τον καθρέφτη σου, γίνεσαι σφουγγάρι και απορροφάς ότι έχει να προσφέρει στον δικό σου ορίζοντα. Τέτοιες συναναστροφές αποτελούν τόσο μεγάλη έμπνευση, είναι σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο που φέρνει τον κόσμο σου πάνω κάτω. Αλλά η συναναστροφή με τον τόσο κοινό περίγυρό μας μπορεί να αποτελέσει και τροχοπέδη μας.

Αναρωτιόμασταν, λοιπόν, τις προάλλες τι είναι αυτό που κινητοποιεί τους απίστευτα, ξεδιάντροπα, τρομαχτικά πλούσιους ανθρώπους να κυνηγούν ακόμα περισσότερα πλούτη. Όταν έχεις τα πάντα και ακόμα περισσότερα, όταν μπορείς να ανοίγεις σαμπάνιες για πρωινό και να μετακινείσαι  με το ιδιωτικό σου τζετ γιατί έχει τόση σημασία να πολλαπλασιάζεις τα δισεκατομμύρια σου μέρα με την μέρα; Τι μπορεί να είναι αυτό που σε ωθεί να ξοδεύεις εκατομμύρια για να ικανοποιήσεις τον ναρκισσισμό σου, ενώ μπορείς να αφανίσεις με τα ίδια χρήματα την φυματίωση από την Αφρική; Είναι η απόλαυση της επί-πτωμάτων-τακτικής για την απόκτηση ακόμα περισσότερων, η έλλειψη του μέτρου για το τι έχει πραγματικά αξία, ή η απληστία και η αλαζονεία τους; Ή όλα μαζί; Ή τίποτα από όλα αυτά; Ένας φίλος μου, ας τον πούμε Τάκη για της ανάγκες αυτής της κουβεντούλας, πρότεινε κάτι πολύ ωραίο. «Είναι το λόμπι σου που σε επηρεάζει», πέταξε λες και πίνει ουίσκι 10 χρόνων με τα χρυσά αγόρια της Γουόλ Στριτ και τα ξέρει από την καλή και την ανάποδη. Αλλά σοβαρά τώρα, ίσως έχει δίκιο που να πάρει. «Μπορώ να τους φανταστώ να κορδώνονται κουστουμαρισμένοι, να αραδιάζουν νούμερα και στατιστικά, δείκτες Dow Jones (ανάθεμα αν κατάλαβα ποτέ τι ακριβώς δείχνουν) και να καυχιούνται για το πόσα εκατομμύρια έβγαλαν αυτήν την εβδομάδα. «Αν το καλοσκεφτείτε, ο περίγυρός μας  μας ασκεί  την πίεση να είμαστε αποδεκτοί.». Είναι ένας ενδιαφέρον παράγοντας αυτός έτσι δεν είναι;

Αλλά μιας και οι περισσότεροι από εμάς δεν θα αγγίξουν ποτέ αυτά τα επίπεδα πλούτου, ας κατεβούμε ένα επίπεδο πιο κάτω, σε μια κατάσταση με την οποία  μπορούμε να ταυτιστούμε ευκολότερα. Ας πάμε στα δύο άτομα, στα ζευγάρια. Γιατί άραγε τόσοι άνθρωποι θέλουν να παντρεύονται; Γιατί δεν ικανοποιούνται απλώς με την υπόσχεση του συντρόφου τους να μείνουν μαζί; Για μένα -πέρα από την συζυγική κάλυψη σε ιατροφαρμακευτικά ή ασφαλιστικές περιστάσεις ενώπιων του νόμου- είναι η ασφάλεια που σου παρέχει ο θεσμός συναισθηματικά. Αυτή η επισημοποίηση της ομάδας των δύο. Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου, και μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων τρέμει στην ιδέα να περάσουν την ζωή τους μόνοι τους, να καταλήξουν και κανείς να μην ενδιαφερθεί για αυτούς. Έχουμε μάθει πως πρέπει να είμαστε αρεστοί και αποδεκτοί από πολύ νωρίς, μέσω της οικογένειάς και των πρώτων μας φίλων. Πόσο παιδιά δεν έχουν τραυματιστεί ψυχολογικά από την ανάγκη να εντυπωσιάσουν ή να ευχαριστήσουν τους γονείς τους με αποφάσεις για την ζωή τους που δεν τους κάνουν χαρούμενους. Ή πόσο στρες έχουν «φάει» στο σχολείο όταν δεν ικανοποιούν τα καπρίτσια των φίλων τους και υποβάλλονται σε δημόσιο εξευτελισμό, λεκτικό ή μη. Όπως καταλαβαίνεται, η πίεση της ομάδας είναι τρομαχτικά δυνατή θα έλεγες.

Είχα την τύχη και την χαρά να γνωρίσω μέσω ενός φίλου την απίστευτη ολλανδέζα σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Coco Schrijber. Είναι ένας χείμαρρος και μόλις με είκοσι λεπτά κουβέντας μαζί της νιώθεις που παρασέρνεσαι από την ορμή του νερού της προσωπικότητάς της, και χτυπιέσαι με δύναμη στις όχθες των πεποιθήσεών σου. Παραδείγματος χάρη, η Coco δουλεύει όσο θέλει, ή όσο χρειάζεται την κάθε χρονιά, και σταματάει έπειτα για να ζήσει την ζωή που θέλει. Πόσο γενναία δήλωση! Ποιός θα μπορούσε στην  σημερινή, πνιγερή, κοινωνική πίεση να ψελλίσει πως δεν θέλει να κερδίζει όλο και περισσότερα χρήματα; Η νόρμες μας θέλουν με φιλοδοξίες, να στοχεύουμε όλο και πιο ψηλά, τις άπιαστες, απάτητες κορυφές.  Η συζήτηση μαζί της ήταν τόσο ενδιαφέρουσα, και θέλοντας να την συνεχίσω είδα το πρώτο της ντοκιμαντέρ «Το πρώτο σκότωμα (στα αγγλικά: First Kill». Θέτει μια ερώτηση σε βετεράνους του πολέμου του Βιετνάμ, και αυτή είναι το τι τους ώθησε να σκοτώσουν για πρώτη φορά. Η σκηνοθεσία είναι τόσο εξαιρετική και οι απαντήσεις των βετεράνων τόσο ειλικρινείς, που πραγματικά πρέπει να δείτε αυτό το ντοκιμαντέρ. Αλλά για την ανάγκη της κουβέντας μας, ξέρετε γιατί το έκαναν οι περισσότεροι. Δεν ήταν το αίσθημα για επιβίωση, η προστασία, ή ο φόβος που τους ώθησε, αλλά η πίεση που τους ασκούσε το περιβάλλον τους. Φανταστείτε ένα μάτσο ματσό αγόρια, μεθυσμένα από την αλαζονεία των νιάτων και του αλκοόλ που προσγειώθηκαν στην φρικτή πραγματικότητα του πολέμου, και ξεκίνησαν ένα στοίχημα του ποιος θα «φάει» τους περισσότερους. Το θέατρο του παραλόγου, ή όπως θα έλεγε ο Νίτσε, "Όταν πολεμάτε με τα θηρία, μπορεί να γίνεται ένα από αυτά. Γιατί εάν ατενίζετε την άβυσσο, η άβυσσος σας ατενίζει και αυτή".

Καλώς ή κακώς επειδή είμαι βιολόγος θα αναφέρω και το παρακάτω. Είμαστε το γενετικό μας υλικό ( για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτό: είναι η πληροφορία που μας μεταβίβασαν οι γονείς μας, που την πήραν από τους γονείς και αυτοί από τους δικούς τους κτλ και καθορίζει πάρα πολλά χαρακτηριστικά στο σώμα μας), αλλά είμαστε πολύ περισσότερο το περιβάλλον μας. Αν μεγαλώναμε κάτω από διαφορετικές συνθήκες, θα ήμασταν διαφορετικές προσωπικότητες. Τίποτα στην βιολογία δεν έχει νόημα παρά το φως της εξέλιξης, το ξέρετε; Το είπε ο εξαιρετικός βιολόγος Dobzhansky και μπορείτε να το πιστέψετε. Ας ξεκινήσουμε με το τι ήμασταν σαν είδος. Οι πρώτοι άνθρωποι ξεκίνησαν από τις σαβάνες της Αφρικής σαν κυνηγοί και ζώα αγέλης. Σήμερα ο ατομικισμός μπορεί να επαινείται και να επιβραβεύεται ως εξαιρετικό προτέρημα, αλλά στις σαβάνες του προϊστορικού ανθρώπου αν ξέμενες χωρίς την αγέλη σου, θα σε κατασπάραζαν τα θηρία. Τα εγκεφαλικά δίκτυα αυτών των πρώτων ανθρώπων εξελίχθηκαν ώστε να τους υπενθυμίζουν τις συνέπειες της απόρριψης από την αγέλη, και την ανάγκη να παραμένουν μέρος της πάση θυσία.  Αυτά τα δίκτυα διατηρούνται μέχρι σήμερα στους εγκεφάλους των σημερινών ανθρώπων. Σήμερα μπορεί να μην κυνηγάμε αντιλόπες στις σαβάνες (όχι σε όλες τις ηπείρους τουλάχιστον, ή σε όλα τα μέρη), αλλά η απόρριψη μπορεί να μας κατασπαράξει και πάλι· είναι ψυχολογικό το τέρας αυτή τη φορά. Είναι τρελός πως ο πόνος της κοιωνικής απόρριψης και της «πληγωμένης καρδιάς» και από τον εγκέφαλό μας αναγνωρίζεται ως σωματικός πόνος. Η αγάπη και η αποδοχή ενεργοποιούν τα ίδια νευρολογικά μονοπάτια απόλαυσης με τα ναρκωτικά, ή το αλκοόλ.  Όταν σε απορρίψουν κοινωνικά περνάς από σύνδρομο στέρησης ίδιο (στην βάση του) με αυτό των ναρκωτικών και του ποτού. Ανεξάρτητα από απέχουμε από κάποια εξαρτησιογόνα ουσία ή αν διανύουμε μια συναισθηματική απόρριψη, οι ίδιοι νευρώνες στον πρόσθιο φλοιό του προσαγωγίου και του νησιωτικού φλοιού ενεργοποιούνται. Ο μόνος τρόπος να νιώσουμε καλύτερα είναι να λάβουμε αυτό μου μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, την κοινωνική αποδοχή ή την χημική ουσία, που αποζητάει ο οργανισμός μας.

Άρα η ανάγκη να ανήκουμε κάπου και να νιώθουμε την αποδοχή αυτής της ομάδας είναι στην φύση μας σαν είδος, δεν είναι αδυναμία, είναι ανάγκη. Αυτή η ανάγκη να ανήκουμε κάπου είναι γνωστή σε κύκλους επιστημόνων ή υψηλών στελεχών εταιριών, και πολλές φορές χρησιμοποιείται σαν εργαλείο πίεσης. Όταν συμφωνούμε με κάποιον πολλές φορές δεν είναι λόγω εμπεριστατωμένης έρευνας που κάναμε για τις ηθικές αρχές του, αλλά επειδή κάτι που είπε έκανε το κλικ και μας κέρδισε. Και υπάρχουν εκεί έξω στην πολιτική, στην κοινωνία, στον εργασιακό και φιλικό σας χώρο άνθρωποι που εξασκούν αυτό το σπορ, του να γίνονται αρεστοί. Γι’αυτό θα ήταν υπέροχο αν επιλέγαμε τους ανθρώπους με τους οποίους περιτριγυριζόμαστε και αντί να πιέζουμε τον εαυτό μας να ενταχθεί κάπου όπου δεν νιώθει επιθυμητός ή απλώς άνετα, να ψάχναμε για καλύτερους φίλους ή συνεργάτες ή συντρόφους. Και όπως είπε η ασύγκριτα αστεία Amy Poehler, “βρείτε μια ομάδα ανθρώπων που σας εμπνέουν και σας προκαλούν επιθυμία για συνεχή προσωπική βελτίωση, περάστε πολύ χρόνο μαζί τους και αυτό θα αλλάξει την ζωή σας.”

Credits | Κειμενο, Επεξεργασία & Γραφικά: Δέσποινα Κορτεσίδου, Φωτογραφία: Alfred Eisenstaedt. George Balanchine’s School, New York City 1936, Life Magazine

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!

Brain Juicing: Το νέο μας Podcast

Brain Juicing το νέο podcast από το In Whirl of Inspiration

Χέι! Καλωσήρθατε στο νέο podcast του In Whirl of Inspiration, θα το παρουσιάζω εγώ η Δέσποινα. Θα είναι ένα 10λεπτο με 20 λεπτο σόου, στο οποίο θα έχει να κάνει με το πόσο αλλόκοτα πλάσματα είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Πιο συγκεκριμένα έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις, λίγο με θέματα, ψυχολογίες και κουλτούρας , και την ακλόνητη άποψή μου, πως το φαγητό είναι τρόπος ζωής και κουλτούρας και όχι μια ανάγκη. Γενικά θα έχει να κάνει με φαγητό και ανθρώπους, 2 από τα πιο αγαπημένα μου θέματα. Α και ένα τσικ από πράγματα που όντως ισχύουν από την οπτική του κλάδου των νευροεπιστημών, τον κλάδο μου, απλώς για να δώσω μια χροιά επισημότητας στις τρελές θεωρίες που το μυαλό μου καταστρώνει.

Για να μην τα πολυλογώ, το πρώτο επεισόδιο θα ανέβει την επόμενη εβδομάδα και έχει σχέση με… Αχ, νομίζω πως θα το κρατήσω έκπληξη. Οπότε μην το χάσετε, τα λέμε!

Βρείτε όλα τα podcast εδώ!

Credits | Κείμενο & Γραφικά: Δέσποινα Κορτεσίδου

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!

Τι να κάνεις μετά τις εκλογές (και για πάντα!)

by Józef Wilkoń

Οι εκλογές της 9/11 μπορεί να πέρασαν και σιγά σιγά τα επίπεδα στρες και ντοπαμίνης σας να γυρίσουν στα φυσιολογικά τους επίπεδα, αλλά μην εφησυχαστείτε. Αυτές οι εκλογές της Αμερικής είναι απλώς ένας κώδωνας κινδύνου για ένα πολύ ρεαλιστικό και πολύ δυσοίωνο μέλλον. Στην Γαλλία η νεοφιλελεύθερη Λε Πεν φλερτάρει με την νίκη, στην Πολωνία η ποινικοποίηση των αμβλώσεων υποβαθμίζει την γυναίκα, στην Ολλανδία και την Σκανδιναβία τα νεοφιλελεύθερα κόμματα κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος στοχοποιώντας τους μετανάστες. Οι πλουσιότεροι αυτού του πλανήτη, αυτό το καταραμένο 1%  του πληθυσμού αυτού του πλανήτη, νιώθουν τις καρέκλες τους να τρίζουν, κάτω από το βάρος των ανθρώπων που αρχίζουν για παλεύουν ξανά να τα στοιχειώδη.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις πριν τις επόμενες εκλογές, ξεκινώντας σήμερα!

 

1.    Δώστε σημασία!

Οι ευθύνες σας, σαν πολίτες και ψηφοφόροι, δεν τελειώνουν την στιγμή που φτάνετε στην κάλπη. Η δημοκρατία σαν θεσμός, έχει νόημα μόνο εάν οι ψηφοφόροι είναι συνειδητοποιημένοι. Ψάξτε το ιστορικό του κάθε ψηφοφόρου πριν αρχίσετε να τον υποστηρίζετε, δείτε τι στάση είχε στο παρελθόν σε θέματα με σχέση τις γυναίκες, τις μειονότητες, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, το περιβάλλον, τους μισθούς της εργατικής τάξης, το ασφαλιστικό και την παιδεία. Είναι δύσκολο το ξέρω, αλλά είναι ο μόνος τρόπος.


2.  Σταθείτε ψηλά και δημιουργήστε μια θώκο στήριξης γύρω σας

Κλάψατε πολύ τις τελευταίες μέρες ή πανηγυρίσατε με θέρμη. Το μέλλον όμως είναι κοινό, η έλλειψη κοινωνικού κράτους και περιβαλλοντικής μέριμνας θα μας τσακίσει όλους ανελέητα και χωρίς διακρίσεις. Η μνησικακία είναι μια ανοησία αυτών που νομίζουν πως θα ζήσουν για πάντα, γι’αυτό μην τα παρατήσετε και μην σιωπήσετε. Αγωνιστείτε για τα πιστεύω σας στον βαθμό που αντέχετε και επιθυμείτε. Αν νιώθετε δυνατός, αγωνιστείτε και για τους νέους, τους αδύναμους, για αυτούς που αγαπάτε και εκτιμάτε, για τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν στο παρελθόν για όλα αυτά που σήμερα θεωρείτε δεδομένα. Για αυτούς που νιώθουν παρατημένοι και ηττημένοι. Όσοι έχετε την επιθυμία και την οικονομική ευχέρεια να ψάξετε στην γειτονιά και στην πόλη σας για οργανισμούς που η δράση τους σας κάνει να νιώθετε όμορφα και γεμάτος ελπίδα, κάντε δωρεές ή βοηθήστε σαν εθελοντής. Ορίστε επίσης μερικοί οργανισμοί που είναι υπερ των γυναικών, υπερ των μειονοτήτων, υπερ των μεταναστών και υπερ του περιβάλλοντος. Σε στγμές σαν και αυτές, όταν η ελπίδα στερεύει σκέφτομαι  το ποίημα "Still I Rise" της Maya Angelou.
Εάν νιώθετε φοβισμένος και απελπισμένος, ή πως η ζωή σας θα αλλάξει προς στο χειρότερο (συγγνώμη, η καρδιά μου σπαράζει που ακόμα επιτρέπουμε τέτοια εγκλήματα να συμβαίνουν), στραφείτε προς την κοινότητά σας. Ενδυναμώστε την σχέση σας, γνωρίστε τους γείτονές σας, δείτε αν ηλικιωμένοι/ανύπαντρες μητέρες/άτομα με αναπηρία γύρω σας χρειάζονται βοήθεια, μην κρίνεται τόσο αυστηρά και ξυπνήστε την ανθρωπιά σας. Οι αλγόριθμοι του Facebook και του Twitter μας έκλεισαν στα σπίτι μας και σε μια διαδικτυακή φούσκα, όπου η πληροφορία φιλτράρετε ώστε στα μάτια μας να φτάνουν μόνο λόγια με τα οποία συμφωνούμε. Και αν νιώθετε πολύ στεναχωρημένοι ή πως η κατάθλιψη δεν είναι μακριά, δεν είναι ντροπή. Οι παθήσεις του εγκεφάλου έχουν την ίδια ή και περισσότερη σημασία από τις παθήσεις του σώματος. Εάν είχατε ένα οίδημα στο πόδι σας, ή ένα περίεργο καρούμπαλο στο στήθος σας, θα κινούσατε γη και ουρανό για να το θεραπεύσετε. Σας παρακαλώ, κάντε το ίδιο και με τον εγκέφαλό σας. Η άσκηση και η διατροφή με πολλά λαχανικά και λίγο κρέας θα οφελήσει την πνευματική σας υγεία σε υπέρμετρο βαθμό. (Σήμερα ξεκινάω ένα δωρεάν μάθημα 14 ημερών, με μερικά απλά βήματα που μπορούν να εκτινάξουν τις διατροφικές σας συνήθειες σε πραγματικά υγιεινά επίπεδα. Είναι εδώ αν ενδιαφέρεστε.)

My neighbor Totoro

3. Ενδυναμώστε τους αναγνώστες σας

Για τους μπλογκερς του κλάδου μας (lifestyle και δημιουργικές επιχειρήσεις) ή για επιχειρηματίες που διστάζουν να μοιραστούν τεταμένα ποστ σαν και αυτά, γιατί πιστεύουν πως θα καταστρέψουν το brand τους, σας βεβαιώνω πως κάνετε λάθος. Ίσως να χάσετε κάποιους ακόλουθους, αλλά θα κερδίσετε σεβασμό και στήριξη από τους ήδη υπάρχοντες. Πίσω από κάθε μάρκα υπάρχει ένα μανιφέστο ιδεολογιών και μια ανθρωπιά και εκεί θέλω να εστιάσετε για λίγο. Μείνετε μακριά από κομματικές συζητήσεις αν αυτό επιθυμείτε, αλλά ενδυναμώστε τους αναγνώστες σας. Μετατρέψτε την επιχείρησή σας, σε κοινωνική επιχείρηση και δώστε πίσω στην κοινωνία σας, δεν σας γυρίσει ποτέ μπούμερανγκ μια τέτοια πράξη.  
Προσωπικά σκοπεύω να στρέψω την προσοχή μου στο να καταλάβω τους ανθρώπους που διαβάζουν το IWOI, να μοιραστώ γνώση και ιδέες που έχω αποκομίσει, και να βοηθήσω ανθρώπους που δεν νιώθουν τόσο ασφαλείς όσο εγώ. Δεν είμαι πολύ σίγουρη για το πως, για κάποια από αυτά τα θέματα (οποιαδήποτε ιδέα είναι καλοδεχούμενη), αλλά δεν θα μείνω σιωπηλή.


4. Τα χρήματά σας έχουν δύναμη

Το γυναικείο καταναλωτικό κοινό αυτή τη στιγμή κινεί το 80% του παγκοσμίου εμπορίου. Είτε άμεσα (αγοράζοντας), είτε έμμεσα (προτείνοντας σε φίλους, κοινοποιώντας στα μέσα, δημιουργώντας μόδες). Όμως! Αν αυτό το πανίσχυρο αγοραστικό κοινό σταματούσε να υποστηρίζει εταιρίες που δεν υποστηρίζουν τις αξίες και τα δικαιώματά τους - εταιρείες με αθέμιτες πρακτικές πρόσληψης, γνωστές για διακρίσεις, σεξιστικές πρακτικές - τι είδους αλλαγές θα μπορούσε να επιφέρει; Και τι κέρδος θα πρέκυπτε εάν στηρίζαμε περισσότερες επιχειρήσεις δίκαιου εμπορίου, μα τοπικά προϊόντα που σέβονται το περιβάλλον και τον άνθρωπο; Βάλτε στόχο να μάθετε τι κουμάσια είναι οι ιδιοκτήτες εταιριών από τις οποίες ψωνίζετε τα φαγητά, ρούχα, είδη για το σπίτι σας και σταματήστε να αγοράζετε από αυτές, να τις προτείνετε σε φίλους και στο Pinterest.
Η υπέροχη Caroline Donofrio έγραψε ένα άρθρο πάνω σε αυτό. Μεταφράζω ένα απόσπασμα παρακάτω, αλλά αξίζει να το διαβάσετε. "[...] Ενώ, τα Urban Outfitters, Inc. (στον ίδιο όμιλο συμπεριλαμβάνονται τα Anthropologie, Free People, Terrain και BHLDN) προμοτάρουν προϊόντα για μποεμ, χιμστερ καταναλωτές σε διάφορα στάδια της ζωής τους, ανήκουν στον συντηρτικό Richard Hayne. Δεν θέλω να συμβάλω σε συντηρητική σκοπούς (άμεσα ή έμμεσα), οπότε για μένα, ότι η απόφαση (να απέχω από αυτά) ήταν απλή. Αν (μια εταιρία) δεν υποστηρίζει τα γυναικεία δικαιώματά μου ή την γυναικεία ατζέντα μου, δεν θα έχει τα γυναικεία χρήματά μου. [...] Είναι τόσο θέμα αυτο-φροντίδας, όσο και θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης."


5. Να είστε προσεκτικοί με τις σκληρές πομπώδεις δηλώσεις.

Εάν έχετε κάποιον στον περίγυρό σας που πιστεύετε ότι στηρίζει κόμματα με ακραίες πεποιθήσεις, προσπαθείστε να καταλάβετε τον λόγο πριν αρχίσετε να τους κρίνετε ανελέητα. Αυτό που συνέβη στις Αμερικάνικες εκλογές, δεν συνέβη επειδή οι Αμερικάνοι είναι ηλίθιοι (σκεφτείτε λίγο πως και στην Ελλάδα καυχώμασταν για την Χρυσή Αυγή που με το ζόρι θα έφτανε το 1% και τα ποσοστά της σκαρφάλωσαν στον Όλυμπο). Μια τέτοια απλούστευση, υποβαθμίζει την πολυπλοκότητα ενός θέματος που αδυνατώ να συνοψίσω εδώ.
Μόνο αυτοί που υπήρξαν στην απεχθή θέση να χάσουν τα πάντα (από την δουλειά του, μέχρι την αξιοπρέπεια τους), και προτίμησαν να κάνουν την πάπια, γιατί δεν ένιωσαν αρκετά δυνατοί να μπουν σε έναν τέτοιο αγώνα με την πολιτεία και την εξουσία εναντίον τους, καταλαβαίνουν γιατί αυτά είναι κούφια λόγια. Παρά τα παχιά μας λόγια και τις επαναστατικές μας φλογερές δηλώσεις, κάθε μέρα όλοι (σχεδόν;) κάνουμε μικρές εκπτώσεις στα πιστεύω μας για να γίνουμε αρεστοί στον περίγυρό μας. Κάθε μέρα θυσιάζουμε μικρά κομμάτια των αξιών μας, (συνειδητά συνήθως) και καθησυχάζουμε τον εαυτό μας πως όταν είμαστε εμείς στην θέση να παίρνουμε τις μεγάλες αποφάσεις θα θυμόμαστε αυτές τις εκπτώσεις  και δεν θα στήσουμε κανέναν ενωπίω του εκτελεστικού αποσπάσματος. Εάν είστε σε αυτή τη θέση μην αφήσετε τίποτα και κανέναν να σας στερήσει αυτές της μνήμες. Να προσέχετε, όμως, γιατί όπως ο Νίτσε προειδοποίησε: "Όταν πολεμάτε με τα θηρία, μπορεί να γίνεται ένα από αυτά. Γιατί εάν ατενίζετε την άβυσσο, η άβυσσος σας ατενίζει και αυτή".

Κρατηθείτε γερά ο ένας από τον άλλο, μόνο έτσι θα συνεχίσουμε να επιπλέουμε. Θα τα καταφέρουμε!

 

Credits | Κείμενο: Δέσποινα Κορτεσίδου, Φωτογραφίες: Εικονογράφιση: Józef Wilkoń, My neighbor Totoro: Studio Ghibli

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!

Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων

Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων

♫ ♪ Smokey Bandits - Holidays In The Sun

Οι μήνες του Ιουλίου και του Αυγούστου είναι καθαρά μήνες συγκομιδής φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων τέτοιων μούρων. Αν τα καλλιεργείτε σε ημιορεινά μέρη -σαν το δικό μας- είναι το καλύτερό τους, μιας και όλα τα μουροειδή θέλουν δροσερό περιβάλλον για να γίνουν έτσι μπαμπάτσικα και πεντανόστιμα. Ίσως το τσίλι κλίμα να καθυστερήσει λίγο την ανάπτυξή και την συγκομιδή τους (καλό Ιούλιο), αλλά  -πιστέψτε με σε αυτό- καταλήγουν ακόμα πιο ζουμερολαχταριστά έτσι. Κάτι σαν το νέκταρ των θεών, αλλά σε κοκκινωπό.

Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων
Συγκομιδή φράουλας, φύλλα φραουλιάς
Συγκομιδή φράουλας, καφέ ακρίδα
Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων
σαν την Amelie Poulain!

σαν την Amelie Poulain!

χωράφια με κερασιές, Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων
Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων
Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων
σταφύλια τον Αύγουστο, Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων
χωράφια με κερασιές
Συγκομιδή φράουλας, φραμπουάζ, βατόμουρων και άλλων μούρων
Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!