Brain Juicing: Επεισόδιο 01, Η πίεση από ομοτίμους

Brain Juicing: Επεισόδιο 01, Η πίεση από ομοτίμους | από το IN WHIRL OF INSPIRATION

Καλωσήρθατε, καλωσήρθατε! Σήμερα συζητάμε για την πίεση από ομοτίμους, την πίεση να ανήκουμε σε ομάδες ομοίων και την κοινωνική απόρριψη!

Εάν προτιμάτε να διαβάσετε το σημερινό μας επεισόδιο, σας έχω καλυμμένους. Δείτε παρακάτω.

 

Οπότε!

Σας έχει τύχει να πάτε σε ένα δείπνο με φίλους, όχι τόσο κοντινούς για  ώστε να ξέρετε από την καλή και την ανάποδη, αλλά αρκετά κοντινούς  ώστε να σπάσετε γρήγορα τον πάγο; Σε μια παρέα σαν ετούτη που ακόμα οι δυναμικές των μελών της σχηματίζονται, είναι μαθηματικά βέβαιο πώς κάποια στιγμή κάποιος θα προσπαθήσει να ταιριάξει όμοιες προσωπικότητες. Πιθανώς να κάνει μια δήλωση όλο  πάθος  για το πως «λατρεύω να τρώω με το κουτάλι νουτέλα από το βάζο». Όσοι ταυτιστούν με αυτήν του θέση, θα δημιουργήσουν ένα ενθουσιώδες μελίσσι, εκθειάζοντας την απόλαυση της νουτέλας-κατευθείαν-από-το-βάζο. Και τότε κάποιος θα πεταχτεί για να πει πως «ε, νομίζω πως το φυστικοβούτυρο είναι καλύτερο», και να μαζέψει γύρω του μια ακόμα ομάδα ομοίων. Οι μεν θα αρχίσουν να τσιγκλάνε τους δε, δημιουργώντας μια «η ισχύς εν τη ενώσει» κατάσταση. Κάποιος αναποφάσιστος θα βομβαρδιστεί και από τις δύο ομάδες με τους λόγους που πρέπει να προτιμήσει νουτέλα ή το αντίθετο. Με μια πρώτη ματιά,  η «κόλλα» αυτών των ομάδων είναι μια ανούσια γαστρονομική προτίμηση, σωστά;, αλλά το συναίσθημα του ενθουσιασμού και της ικανοποίησης του να ανήκεις σε μια ομάδα ατόμων που μοιράζονται κάτι κοινό μαζί σου είναι γενικεύσιμη. Στο τέλος, θα υπάρξει ο κυνικός της παρέας που δεν απολαμβάνει ούτε την ίντριγκα ενός τέτοιου παιχνιδιού, μήτε παρατηρεί το κοινωνικό της ενδιαφέρον, και θα δηλώσει «εγώ δεν τρώω καθόλου ζάχαρη», κάτι που θα πυροδοτήσει την έκρηξη όλων εναντίων του. Είναι σαν μια ιεροτελεστία και μια μικρογραφία για την δημιουργία και εξάπλωση ομάδων ομοίων ως προς κάποια χαρακτηριστικά.  

Κάτι τέτοια δείπνα είναι απολαυστικά. Σε τέτοια δείπνα δημιουργούνται οι ιδανικότερες συνθήκες για τις πιο απολαυστικές συζητήσεις. Δεν είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα να ανήκεις σε μια ομάδα ομοίων, σε μια παρέα ανθρώπων που έχει ίδιο εύρος θεμελιωδών απόψεων με τις δικές σου; Πολλές φορές, προσωπικά, μου είναι πολύ δύσκολο να συλλάβω την πόσο δημοφιλής είναι μια άποψης αντιδιαμετρικά διαφορετικής από την δικιά μου, πολύ απλά γιατί περιτριγυρίζομαι από όμοιους μου. Όταν είμαι μαζί τους είμαι φακός και καθρέφτης ταυτόχρονα, οι τρόποι επικοινωνίας μας είναι τόσο κοινοί. Και μερικές φορές συναντάς άτομα με ορίζοντα λίγο πιο πλατύ από τον δικό σου και προσαρμόζεις τον καθρέφτη σου, γίνεσαι σφουγγάρι και απορροφάς ότι έχει να προσφέρει στον δικό σου ορίζοντα. Τέτοιες συναναστροφές αποτελούν τόσο μεγάλη έμπνευση, είναι σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο που φέρνει τον κόσμο σου πάνω κάτω. Αλλά η συναναστροφή με τον τόσο κοινό περίγυρό μας μπορεί να αποτελέσει και τροχοπέδη μας.

Αναρωτιόμασταν, λοιπόν, τις προάλλες τι είναι αυτό που κινητοποιεί τους απίστευτα, ξεδιάντροπα, τρομαχτικά πλούσιους ανθρώπους να κυνηγούν ακόμα περισσότερα πλούτη. Όταν έχεις τα πάντα και ακόμα περισσότερα, όταν μπορείς να ανοίγεις σαμπάνιες για πρωινό και να μετακινείσαι  με το ιδιωτικό σου τζετ γιατί έχει τόση σημασία να πολλαπλασιάζεις τα δισεκατομμύρια σου μέρα με την μέρα; Τι μπορεί να είναι αυτό που σε ωθεί να ξοδεύεις εκατομμύρια για να ικανοποιήσεις τον ναρκισσισμό σου, ενώ μπορείς να αφανίσεις με τα ίδια χρήματα την φυματίωση από την Αφρική; Είναι η απόλαυση της επί-πτωμάτων-τακτικής για την απόκτηση ακόμα περισσότερων, η έλλειψη του μέτρου για το τι έχει πραγματικά αξία, ή η απληστία και η αλαζονεία τους; Ή όλα μαζί; Ή τίποτα από όλα αυτά; Ένας φίλος μου, ας τον πούμε Τάκη για της ανάγκες αυτής της κουβεντούλας, πρότεινε κάτι πολύ ωραίο. «Είναι το λόμπι σου που σε επηρεάζει», πέταξε λες και πίνει ουίσκι 10 χρόνων με τα χρυσά αγόρια της Γουόλ Στριτ και τα ξέρει από την καλή και την ανάποδη. Αλλά σοβαρά τώρα, ίσως έχει δίκιο που να πάρει. «Μπορώ να τους φανταστώ να κορδώνονται κουστουμαρισμένοι, να αραδιάζουν νούμερα και στατιστικά, δείκτες Dow Jones (ανάθεμα αν κατάλαβα ποτέ τι ακριβώς δείχνουν) και να καυχιούνται για το πόσα εκατομμύρια έβγαλαν αυτήν την εβδομάδα. «Αν το καλοσκεφτείτε, ο περίγυρός μας  μας ασκεί  την πίεση να είμαστε αποδεκτοί.». Είναι ένας ενδιαφέρον παράγοντας αυτός έτσι δεν είναι;

Αλλά μιας και οι περισσότεροι από εμάς δεν θα αγγίξουν ποτέ αυτά τα επίπεδα πλούτου, ας κατεβούμε ένα επίπεδο πιο κάτω, σε μια κατάσταση με την οποία  μπορούμε να ταυτιστούμε ευκολότερα. Ας πάμε στα δύο άτομα, στα ζευγάρια. Γιατί άραγε τόσοι άνθρωποι θέλουν να παντρεύονται; Γιατί δεν ικανοποιούνται απλώς με την υπόσχεση του συντρόφου τους να μείνουν μαζί; Για μένα -πέρα από την συζυγική κάλυψη σε ιατροφαρμακευτικά ή ασφαλιστικές περιστάσεις ενώπιων του νόμου- είναι η ασφάλεια που σου παρέχει ο θεσμός συναισθηματικά. Αυτή η επισημοποίηση της ομάδας των δύο. Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου, και μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων τρέμει στην ιδέα να περάσουν την ζωή τους μόνοι τους, να καταλήξουν και κανείς να μην ενδιαφερθεί για αυτούς. Έχουμε μάθει πως πρέπει να είμαστε αρεστοί και αποδεκτοί από πολύ νωρίς, μέσω της οικογένειάς και των πρώτων μας φίλων. Πόσο παιδιά δεν έχουν τραυματιστεί ψυχολογικά από την ανάγκη να εντυπωσιάσουν ή να ευχαριστήσουν τους γονείς τους με αποφάσεις για την ζωή τους που δεν τους κάνουν χαρούμενους. Ή πόσο στρες έχουν «φάει» στο σχολείο όταν δεν ικανοποιούν τα καπρίτσια των φίλων τους και υποβάλλονται σε δημόσιο εξευτελισμό, λεκτικό ή μη. Όπως καταλαβαίνεται, η πίεση της ομάδας είναι τρομαχτικά δυνατή θα έλεγες.

Είχα την τύχη και την χαρά να γνωρίσω μέσω ενός φίλου την απίστευτη ολλανδέζα σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Coco Schrijber. Είναι ένας χείμαρρος και μόλις με είκοσι λεπτά κουβέντας μαζί της νιώθεις που παρασέρνεσαι από την ορμή του νερού της προσωπικότητάς της, και χτυπιέσαι με δύναμη στις όχθες των πεποιθήσεών σου. Παραδείγματος χάρη, η Coco δουλεύει όσο θέλει, ή όσο χρειάζεται την κάθε χρονιά, και σταματάει έπειτα για να ζήσει την ζωή που θέλει. Πόσο γενναία δήλωση! Ποιός θα μπορούσε στην  σημερινή, πνιγερή, κοινωνική πίεση να ψελλίσει πως δεν θέλει να κερδίζει όλο και περισσότερα χρήματα; Η νόρμες μας θέλουν με φιλοδοξίες, να στοχεύουμε όλο και πιο ψηλά, τις άπιαστες, απάτητες κορυφές.  Η συζήτηση μαζί της ήταν τόσο ενδιαφέρουσα, και θέλοντας να την συνεχίσω είδα το πρώτο της ντοκιμαντέρ «Το πρώτο σκότωμα (στα αγγλικά: First Kill». Θέτει μια ερώτηση σε βετεράνους του πολέμου του Βιετνάμ, και αυτή είναι το τι τους ώθησε να σκοτώσουν για πρώτη φορά. Η σκηνοθεσία είναι τόσο εξαιρετική και οι απαντήσεις των βετεράνων τόσο ειλικρινείς, που πραγματικά πρέπει να δείτε αυτό το ντοκιμαντέρ. Αλλά για την ανάγκη της κουβέντας μας, ξέρετε γιατί το έκαναν οι περισσότεροι. Δεν ήταν το αίσθημα για επιβίωση, η προστασία, ή ο φόβος που τους ώθησε, αλλά η πίεση που τους ασκούσε το περιβάλλον τους. Φανταστείτε ένα μάτσο ματσό αγόρια, μεθυσμένα από την αλαζονεία των νιάτων και του αλκοόλ που προσγειώθηκαν στην φρικτή πραγματικότητα του πολέμου, και ξεκίνησαν ένα στοίχημα του ποιος θα «φάει» τους περισσότερους. Το θέατρο του παραλόγου, ή όπως θα έλεγε ο Νίτσε, "Όταν πολεμάτε με τα θηρία, μπορεί να γίνεται ένα από αυτά. Γιατί εάν ατενίζετε την άβυσσο, η άβυσσος σας ατενίζει και αυτή".

Καλώς ή κακώς επειδή είμαι βιολόγος θα αναφέρω και το παρακάτω. Είμαστε το γενετικό μας υλικό ( για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτό: είναι η πληροφορία που μας μεταβίβασαν οι γονείς μας, που την πήραν από τους γονείς και αυτοί από τους δικούς τους κτλ και καθορίζει πάρα πολλά χαρακτηριστικά στο σώμα μας), αλλά είμαστε πολύ περισσότερο το περιβάλλον μας. Αν μεγαλώναμε κάτω από διαφορετικές συνθήκες, θα ήμασταν διαφορετικές προσωπικότητες. Τίποτα στην βιολογία δεν έχει νόημα παρά το φως της εξέλιξης, το ξέρετε; Το είπε ο εξαιρετικός βιολόγος Dobzhansky και μπορείτε να το πιστέψετε. Ας ξεκινήσουμε με το τι ήμασταν σαν είδος. Οι πρώτοι άνθρωποι ξεκίνησαν από τις σαβάνες της Αφρικής σαν κυνηγοί και ζώα αγέλης. Σήμερα ο ατομικισμός μπορεί να επαινείται και να επιβραβεύεται ως εξαιρετικό προτέρημα, αλλά στις σαβάνες του προϊστορικού ανθρώπου αν ξέμενες χωρίς την αγέλη σου, θα σε κατασπάραζαν τα θηρία. Τα εγκεφαλικά δίκτυα αυτών των πρώτων ανθρώπων εξελίχθηκαν ώστε να τους υπενθυμίζουν τις συνέπειες της απόρριψης από την αγέλη, και την ανάγκη να παραμένουν μέρος της πάση θυσία.  Αυτά τα δίκτυα διατηρούνται μέχρι σήμερα στους εγκεφάλους των σημερινών ανθρώπων. Σήμερα μπορεί να μην κυνηγάμε αντιλόπες στις σαβάνες (όχι σε όλες τις ηπείρους τουλάχιστον, ή σε όλα τα μέρη), αλλά η απόρριψη μπορεί να μας κατασπαράξει και πάλι· είναι ψυχολογικό το τέρας αυτή τη φορά. Είναι τρελός πως ο πόνος της κοιωνικής απόρριψης και της «πληγωμένης καρδιάς» και από τον εγκέφαλό μας αναγνωρίζεται ως σωματικός πόνος. Η αγάπη και η αποδοχή ενεργοποιούν τα ίδια νευρολογικά μονοπάτια απόλαυσης με τα ναρκωτικά, ή το αλκοόλ.  Όταν σε απορρίψουν κοινωνικά περνάς από σύνδρομο στέρησης ίδιο (στην βάση του) με αυτό των ναρκωτικών και του ποτού. Ανεξάρτητα από απέχουμε από κάποια εξαρτησιογόνα ουσία ή αν διανύουμε μια συναισθηματική απόρριψη, οι ίδιοι νευρώνες στον πρόσθιο φλοιό του προσαγωγίου και του νησιωτικού φλοιού ενεργοποιούνται. Ο μόνος τρόπος να νιώσουμε καλύτερα είναι να λάβουμε αυτό μου μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, την κοινωνική αποδοχή ή την χημική ουσία, που αποζητάει ο οργανισμός μας.

Άρα η ανάγκη να ανήκουμε κάπου και να νιώθουμε την αποδοχή αυτής της ομάδας είναι στην φύση μας σαν είδος, δεν είναι αδυναμία, είναι ανάγκη. Αυτή η ανάγκη να ανήκουμε κάπου είναι γνωστή σε κύκλους επιστημόνων ή υψηλών στελεχών εταιριών, και πολλές φορές χρησιμοποιείται σαν εργαλείο πίεσης. Όταν συμφωνούμε με κάποιον πολλές φορές δεν είναι λόγω εμπεριστατωμένης έρευνας που κάναμε για τις ηθικές αρχές του, αλλά επειδή κάτι που είπε έκανε το κλικ και μας κέρδισε. Και υπάρχουν εκεί έξω στην πολιτική, στην κοινωνία, στον εργασιακό και φιλικό σας χώρο άνθρωποι που εξασκούν αυτό το σπορ, του να γίνονται αρεστοί. Γι’αυτό θα ήταν υπέροχο αν επιλέγαμε τους ανθρώπους με τους οποίους περιτριγυριζόμαστε και αντί να πιέζουμε τον εαυτό μας να ενταχθεί κάπου όπου δεν νιώθει επιθυμητός ή απλώς άνετα, να ψάχναμε για καλύτερους φίλους ή συνεργάτες ή συντρόφους. Και όπως είπε η ασύγκριτα αστεία Amy Poehler, “βρείτε μια ομάδα ανθρώπων που σας εμπνέουν και σας προκαλούν επιθυμία για συνεχή προσωπική βελτίωση, περάστε πολύ χρόνο μαζί τους και αυτό θα αλλάξει την ζωή σας.”

Credits | Κειμενο, Επεξεργασία & Γραφικά: Δέσποινα Κορτεσίδου, Φωτογραφία: Alfred Eisenstaedt. George Balanchine’s School, New York City 1936, Life Magazine

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!

Brain Juicing: Το νέο μας Podcast

Brain Juicing το νέο podcast από το In Whirl of Inspiration

Χέι! Καλωσήρθατε στο νέο podcast του In Whirl of Inspiration, θα το παρουσιάζω εγώ η Δέσποινα. Θα είναι ένα 10λεπτο με 20 λεπτο σόου, στο οποίο θα έχει να κάνει με το πόσο αλλόκοτα πλάσματα είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Πιο συγκεκριμένα έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις, λίγο με θέματα, ψυχολογίες και κουλτούρας , και την ακλόνητη άποψή μου, πως το φαγητό είναι τρόπος ζωής και κουλτούρας και όχι μια ανάγκη. Γενικά θα έχει να κάνει με φαγητό και ανθρώπους, 2 από τα πιο αγαπημένα μου θέματα. Α και ένα τσικ από πράγματα που όντως ισχύουν από την οπτική του κλάδου των νευροεπιστημών, τον κλάδο μου, απλώς για να δώσω μια χροιά επισημότητας στις τρελές θεωρίες που το μυαλό μου καταστρώνει.

Για να μην τα πολυλογώ, το πρώτο επεισόδιο θα ανέβει την επόμενη εβδομάδα και έχει σχέση με… Αχ, νομίζω πως θα το κρατήσω έκπληξη. Οπότε μην το χάσετε, τα λέμε!

Βρείτε όλα τα podcast εδώ!

Credits | Κείμενο & Γραφικά: Δέσποινα Κορτεσίδου

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!

Τι να κάνεις μετά τις εκλογές (και για πάντα!)

by Józef Wilkoń

Οι εκλογές της 9/11 μπορεί να πέρασαν και σιγά σιγά τα επίπεδα στρες και ντοπαμίνης σας να γυρίσουν στα φυσιολογικά τους επίπεδα, αλλά μην εφησυχαστείτε. Αυτές οι εκλογές της Αμερικής είναι απλώς ένας κώδωνας κινδύνου για ένα πολύ ρεαλιστικό και πολύ δυσοίωνο μέλλον. Στην Γαλλία η νεοφιλελεύθερη Λε Πεν φλερτάρει με την νίκη, στην Πολωνία η ποινικοποίηση των αμβλώσεων υποβαθμίζει την γυναίκα, στην Ολλανδία και την Σκανδιναβία τα νεοφιλελεύθερα κόμματα κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος στοχοποιώντας τους μετανάστες. Οι πλουσιότεροι αυτού του πλανήτη, αυτό το καταραμένο 1%  του πληθυσμού αυτού του πλανήτη, νιώθουν τις καρέκλες τους να τρίζουν, κάτω από το βάρος των ανθρώπων που αρχίζουν για παλεύουν ξανά να τα στοιχειώδη.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις πριν τις επόμενες εκλογές, ξεκινώντας σήμερα!

 

1.    Δώστε σημασία!

Οι ευθύνες σας, σαν πολίτες και ψηφοφόροι, δεν τελειώνουν την στιγμή που φτάνετε στην κάλπη. Η δημοκρατία σαν θεσμός, έχει νόημα μόνο εάν οι ψηφοφόροι είναι συνειδητοποιημένοι. Ψάξτε το ιστορικό του κάθε ψηφοφόρου πριν αρχίσετε να τον υποστηρίζετε, δείτε τι στάση είχε στο παρελθόν σε θέματα με σχέση τις γυναίκες, τις μειονότητες, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, το περιβάλλον, τους μισθούς της εργατικής τάξης, το ασφαλιστικό και την παιδεία. Είναι δύσκολο το ξέρω, αλλά είναι ο μόνος τρόπος.


2.  Σταθείτε ψηλά και δημιουργήστε μια θώκο στήριξης γύρω σας

Κλάψατε πολύ τις τελευταίες μέρες ή πανηγυρίσατε με θέρμη. Το μέλλον όμως είναι κοινό, η έλλειψη κοινωνικού κράτους και περιβαλλοντικής μέριμνας θα μας τσακίσει όλους ανελέητα και χωρίς διακρίσεις. Η μνησικακία είναι μια ανοησία αυτών που νομίζουν πως θα ζήσουν για πάντα, γι’αυτό μην τα παρατήσετε και μην σιωπήσετε. Αγωνιστείτε για τα πιστεύω σας στον βαθμό που αντέχετε και επιθυμείτε. Αν νιώθετε δυνατός, αγωνιστείτε και για τους νέους, τους αδύναμους, για αυτούς που αγαπάτε και εκτιμάτε, για τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν στο παρελθόν για όλα αυτά που σήμερα θεωρείτε δεδομένα. Για αυτούς που νιώθουν παρατημένοι και ηττημένοι. Όσοι έχετε την επιθυμία και την οικονομική ευχέρεια να ψάξετε στην γειτονιά και στην πόλη σας για οργανισμούς που η δράση τους σας κάνει να νιώθετε όμορφα και γεμάτος ελπίδα, κάντε δωρεές ή βοηθήστε σαν εθελοντής. Ορίστε επίσης μερικοί οργανισμοί που είναι υπερ των γυναικών, υπερ των μειονοτήτων, υπερ των μεταναστών και υπερ του περιβάλλοντος. Σε στγμές σαν και αυτές, όταν η ελπίδα στερεύει σκέφτομαι  το ποίημα "Still I Rise" της Maya Angelou.
Εάν νιώθετε φοβισμένος και απελπισμένος, ή πως η ζωή σας θα αλλάξει προς στο χειρότερο (συγγνώμη, η καρδιά μου σπαράζει που ακόμα επιτρέπουμε τέτοια εγκλήματα να συμβαίνουν), στραφείτε προς την κοινότητά σας. Ενδυναμώστε την σχέση σας, γνωρίστε τους γείτονές σας, δείτε αν ηλικιωμένοι/ανύπαντρες μητέρες/άτομα με αναπηρία γύρω σας χρειάζονται βοήθεια, μην κρίνεται τόσο αυστηρά και ξυπνήστε την ανθρωπιά σας. Οι αλγόριθμοι του Facebook και του Twitter μας έκλεισαν στα σπίτι μας και σε μια διαδικτυακή φούσκα, όπου η πληροφορία φιλτράρετε ώστε στα μάτια μας να φτάνουν μόνο λόγια με τα οποία συμφωνούμε. Και αν νιώθετε πολύ στεναχωρημένοι ή πως η κατάθλιψη δεν είναι μακριά, δεν είναι ντροπή. Οι παθήσεις του εγκεφάλου έχουν την ίδια ή και περισσότερη σημασία από τις παθήσεις του σώματος. Εάν είχατε ένα οίδημα στο πόδι σας, ή ένα περίεργο καρούμπαλο στο στήθος σας, θα κινούσατε γη και ουρανό για να το θεραπεύσετε. Σας παρακαλώ, κάντε το ίδιο και με τον εγκέφαλό σας. Η άσκηση και η διατροφή με πολλά λαχανικά και λίγο κρέας θα οφελήσει την πνευματική σας υγεία σε υπέρμετρο βαθμό. (Σήμερα ξεκινάω ένα δωρεάν μάθημα 14 ημερών, με μερικά απλά βήματα που μπορούν να εκτινάξουν τις διατροφικές σας συνήθειες σε πραγματικά υγιεινά επίπεδα. Είναι εδώ αν ενδιαφέρεστε.)

My neighbor Totoro

3. Ενδυναμώστε τους αναγνώστες σας

Για τους μπλογκερς του κλάδου μας (lifestyle και δημιουργικές επιχειρήσεις) ή για επιχειρηματίες που διστάζουν να μοιραστούν τεταμένα ποστ σαν και αυτά, γιατί πιστεύουν πως θα καταστρέψουν το brand τους, σας βεβαιώνω πως κάνετε λάθος. Ίσως να χάσετε κάποιους ακόλουθους, αλλά θα κερδίσετε σεβασμό και στήριξη από τους ήδη υπάρχοντες. Πίσω από κάθε μάρκα υπάρχει ένα μανιφέστο ιδεολογιών και μια ανθρωπιά και εκεί θέλω να εστιάσετε για λίγο. Μείνετε μακριά από κομματικές συζητήσεις αν αυτό επιθυμείτε, αλλά ενδυναμώστε τους αναγνώστες σας. Μετατρέψτε την επιχείρησή σας, σε κοινωνική επιχείρηση και δώστε πίσω στην κοινωνία σας, δεν σας γυρίσει ποτέ μπούμερανγκ μια τέτοια πράξη.  
Προσωπικά σκοπεύω να στρέψω την προσοχή μου στο να καταλάβω τους ανθρώπους που διαβάζουν το IWOI, να μοιραστώ γνώση και ιδέες που έχω αποκομίσει, και να βοηθήσω ανθρώπους που δεν νιώθουν τόσο ασφαλείς όσο εγώ. Δεν είμαι πολύ σίγουρη για το πως, για κάποια από αυτά τα θέματα (οποιαδήποτε ιδέα είναι καλοδεχούμενη), αλλά δεν θα μείνω σιωπηλή.


4. Τα χρήματά σας έχουν δύναμη

Το γυναικείο καταναλωτικό κοινό αυτή τη στιγμή κινεί το 80% του παγκοσμίου εμπορίου. Είτε άμεσα (αγοράζοντας), είτε έμμεσα (προτείνοντας σε φίλους, κοινοποιώντας στα μέσα, δημιουργώντας μόδες). Όμως! Αν αυτό το πανίσχυρο αγοραστικό κοινό σταματούσε να υποστηρίζει εταιρίες που δεν υποστηρίζουν τις αξίες και τα δικαιώματά τους - εταιρείες με αθέμιτες πρακτικές πρόσληψης, γνωστές για διακρίσεις, σεξιστικές πρακτικές - τι είδους αλλαγές θα μπορούσε να επιφέρει; Και τι κέρδος θα πρέκυπτε εάν στηρίζαμε περισσότερες επιχειρήσεις δίκαιου εμπορίου, μα τοπικά προϊόντα που σέβονται το περιβάλλον και τον άνθρωπο; Βάλτε στόχο να μάθετε τι κουμάσια είναι οι ιδιοκτήτες εταιριών από τις οποίες ψωνίζετε τα φαγητά, ρούχα, είδη για το σπίτι σας και σταματήστε να αγοράζετε από αυτές, να τις προτείνετε σε φίλους και στο Pinterest.
Η υπέροχη Caroline Donofrio έγραψε ένα άρθρο πάνω σε αυτό. Μεταφράζω ένα απόσπασμα παρακάτω, αλλά αξίζει να το διαβάσετε. "[...] Ενώ, τα Urban Outfitters, Inc. (στον ίδιο όμιλο συμπεριλαμβάνονται τα Anthropologie, Free People, Terrain και BHLDN) προμοτάρουν προϊόντα για μποεμ, χιμστερ καταναλωτές σε διάφορα στάδια της ζωής τους, ανήκουν στον συντηρτικό Richard Hayne. Δεν θέλω να συμβάλω σε συντηρητική σκοπούς (άμεσα ή έμμεσα), οπότε για μένα, ότι η απόφαση (να απέχω από αυτά) ήταν απλή. Αν (μια εταιρία) δεν υποστηρίζει τα γυναικεία δικαιώματά μου ή την γυναικεία ατζέντα μου, δεν θα έχει τα γυναικεία χρήματά μου. [...] Είναι τόσο θέμα αυτο-φροντίδας, όσο και θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης."


5. Να είστε προσεκτικοί με τις σκληρές πομπώδεις δηλώσεις.

Εάν έχετε κάποιον στον περίγυρό σας που πιστεύετε ότι στηρίζει κόμματα με ακραίες πεποιθήσεις, προσπαθείστε να καταλάβετε τον λόγο πριν αρχίσετε να τους κρίνετε ανελέητα. Αυτό που συνέβη στις Αμερικάνικες εκλογές, δεν συνέβη επειδή οι Αμερικάνοι είναι ηλίθιοι (σκεφτείτε λίγο πως και στην Ελλάδα καυχώμασταν για την Χρυσή Αυγή που με το ζόρι θα έφτανε το 1% και τα ποσοστά της σκαρφάλωσαν στον Όλυμπο). Μια τέτοια απλούστευση, υποβαθμίζει την πολυπλοκότητα ενός θέματος που αδυνατώ να συνοψίσω εδώ.
Μόνο αυτοί που υπήρξαν στην απεχθή θέση να χάσουν τα πάντα (από την δουλειά του, μέχρι την αξιοπρέπεια τους), και προτίμησαν να κάνουν την πάπια, γιατί δεν ένιωσαν αρκετά δυνατοί να μπουν σε έναν τέτοιο αγώνα με την πολιτεία και την εξουσία εναντίον τους, καταλαβαίνουν γιατί αυτά είναι κούφια λόγια. Παρά τα παχιά μας λόγια και τις επαναστατικές μας φλογερές δηλώσεις, κάθε μέρα όλοι (σχεδόν;) κάνουμε μικρές εκπτώσεις στα πιστεύω μας για να γίνουμε αρεστοί στον περίγυρό μας. Κάθε μέρα θυσιάζουμε μικρά κομμάτια των αξιών μας, (συνειδητά συνήθως) και καθησυχάζουμε τον εαυτό μας πως όταν είμαστε εμείς στην θέση να παίρνουμε τις μεγάλες αποφάσεις θα θυμόμαστε αυτές τις εκπτώσεις  και δεν θα στήσουμε κανέναν ενωπίω του εκτελεστικού αποσπάσματος. Εάν είστε σε αυτή τη θέση μην αφήσετε τίποτα και κανέναν να σας στερήσει αυτές της μνήμες. Να προσέχετε, όμως, γιατί όπως ο Νίτσε προειδοποίησε: "Όταν πολεμάτε με τα θηρία, μπορεί να γίνεται ένα από αυτά. Γιατί εάν ατενίζετε την άβυσσο, η άβυσσος σας ατενίζει και αυτή".

Κρατηθείτε γερά ο ένας από τον άλλο, μόνο έτσι θα συνεχίσουμε να επιπλέουμε. Θα τα καταφέρουμε!

 

Credits | Κείμενο: Δέσποινα Κορτεσίδου, Φωτογραφίες: Εικονογράφιση: Józef Wilkoń, My neighbor Totoro: Studio Ghibli

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!

Η επιστήμη το κάνει δύσκολο για τους ρατσιστές να μένουν ρατσιστές

Maria, the 'Blonde Angel' Living with Roma Parents

Lately there have been series of incidents where state workers have taken light-haired children away from their Roma parents — a witch-hunt spurred by recent events here in Greece.

Since 5-year old Maria, the "Blonde Angel",was taken from a Roma couple in Greece, there have been (at least) two cases in Ireland in which children were taken away from their parents. The excuse was that these Roma families had probably kidnapped the children from their white-as-milk parents. Seriously, something stinks in this case and it's not any rotten fish.

And then here it comes in all its glory surrounded by sunbeams, the DNA tests to impart justice where justice is due.  

DNA tests have proved that Maria is, in fact, the biological offspring of her Roma parents. (The girl was reunited with her family at last. ) Although, it is startling to know that gypsies give birth to blond children too, like the fact that all the racists belonging in this Aryan race are like Apollo's children, with their blond curls and beautiful like Olympian gods. Or not.

For newbies in molecular biology: The red ones are the matching ones, meaning that DNA has the same origin or that a child can take its DNA only from its parents.

For newbies in molecular biology: The red ones are the matching ones, meaning that DNA has the same origin or that a child can take its DNA only from its parents.

To prove parentage, scientists use polymerase chain reaction (which amplifies specific regions of a DNA strand) and restriction fragment length polymorphism (the process of creating and differentiating DNA fragments). Both of these techniques produce genetic fingerprints that can match child to parent — and it does so with 99.99% accuracy. -Apart of course from all of you, who sprung up all of your own. And thank goodness for that.- And thank goodness for all the other things that DNA testing does for us, like its indispensable role in criminal investigations and trials.

In other words, if you are your parents' child and they have given you their half DNA each one, your DNA and theirs is 99,9% identical if you examine specific parts of it.  The end. That also mean that you may be black as a devil and your child may be blonde. Amazing what biology can prove the last 50 years right? Oh it's hard being busy with racism theories and paying attention in science's evolution in the same time.

I think that after this racists around the world would be stoked. How can two entirely black, gypsies be the biological parents of an blonde angel deserving only the best by a white, wealthy family? I think it should be illegal at least.  I was stoked too, founding out that there are indeed Romas, who keep their children to raise them by their own. However, this happen only in winter as spring is a great season for selling children. If you want some too, go sign in the waiting list here. 

Happy racist-free weekend people!  :)

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!

Πως να: (μην) στέλνετε αξιοπρεπή μέιλ & ένα παράδειγμα

ελληνικη κρίση και απαραδεκτα μέιλ

I had some plans for today's post and then a mail that I received changed my mind. It was a mail by a really kind reader that had a certain question for me. I tried, really tried, to overcome my temptation to answer here, but my need for sarcasm won. So the rest is just copy-paste.

"Hey, Debbie, I read your blog for some time now and I must say that you are a really creative gal, doing some really interesting things and living in Greece. Please correct me if I got it wrong. But, shouldn't you deal with more serious stuff in your age? I read in the ___-ish that Greece is deep in the crisis and I wonder why you don't do more rather than silly (but nice) crafts and nice recipes in your life. In my opinion if you were a little proud of being Greek you should do something about your national problem. And hey, I hear that you Greeks have no money, how can you afford an internet connection? Or do you go to Starbucks for hipsterish coffee and internet? hahaha Please consider all the above as friendly talk, X"

So I received such a mail, seriously. For real, people. In real life.

I don't tend to deal with misunderstandings online but that "gal" didn't leave me another choice. He may just be joking, but hey you sent that to me and I will answer you with the same courtesy and tact. I also don't like Starbucks coffee, too much buzz for absolutely nothing.

So let's see. As far for being proud to be a Greek, guess what? I am not.  

Why should I be proud of my lineage? You can't be proud of something unless you labored to earn it. You can't be proud of anything unless you get down your damn ass and go for it. To me, pride is a term that can be used for thing that are achieved and le' me inform you can't/ shouldn't be even a little damn proud of being an Greek, Australian, Canadian, Spanish etc We all are a matter of luck, a coincidence, a good day in the pool of chances. Yes, yes I know that's shockingly shocking! It was by chance that you are alive now (hello Genetics!). The funny thing is that you didn't even try to come in this world, your mama did all the hard work. So please, please spare me with the "hey girl where is your pride?" bitch face.

You can feel disappointed, blessed, lucky about your genes and your culture, but don't pass the red line of the the "pride" term. And for the record I really feel happy about my heritage and culture, but nothing to do with the pride nothing. We are talking about different concepts here, ok? Anyway.

{ Here's the genius George Carlin's opinion about pride.}

And then comes the "education" matter. The subject that can be the cause and the result of all our problems. As a human you have the rare and  spontaneous ability to be curious about things. To want to learn more. How things roll, what's this, and that and that over there. Unfortunately, the educational systems wants graduates/specialized machines that don't think and doubt anything. Graduates that as long they have their bread and circuses sit back and put their minds in auto-pilot. What a great way to maintain the status quo big guys, well done, you did well! 

 { Why our educational system isn't the best one possible. }

So guess what? I decided to have some hobbies, yes hobbies. I know that you in your funky country you may not have such a extraordinary privilege, but my hobbies make me who I am. My dream is not to be the bestest neurobiologist ever with no interests, all day in the lab, finding the medicine of all the neurodegenerative diseases. Not even in my second life. So as a person with hobbies, like wow man, I decided to share my love about some things with other people around the world, who have the same passions. And here we come to the internet subject.

I have internet, in my house. Oh yes. Right now, I sit on my comfy chair and I write these things, which will go online anytime soon, through my own internet connection.

Because if I didn't have an internet connection this country would be rich and famous. Like Arctic Monkeys. Pff nevermind. But yeah, to answer your question there are people who can't afford an internet connection, or the taxes or renting a house. And that's (may) not (be) their fault. So you must know that I am talking really personally here, no generalizations and stuff. Pure personal experience. Boom you got it.

So thanks everybody out there for being so kind and stuff, I have always some warm sarcasm for situations like this.

Have a great weekend ya' all! :) ❤

Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!

Τα προβλήματα του Harry Potter

Τα προβλήματα του Harry Potter

Ας πάμε λίγο πιο βαθειά. Ακόμα και πριν από 10 περίπου χρόνια που γράφονταν τα βιβλία, πόσο μάλλον τώρα, περίπου οι μισοί γάμου σε Η.Π.Α και Βρετανία καταλήγουν σε διαζύγιο (εγγυημένες πηγές) και αυτό πολλές φορές σημαίνει την αρχή σε ένα φορτίο άγχους και φόβου για τα παιδιά. Ο κόσμος τους γκρεμίζεται και τότε ανοίγει το Κουτί της Πανδώρας των πιθανών προβλημάτων τους. Δεν αναφέρομαι μόνο στις δυσλειτουργικές οικογένειες, αλλά και στις φυσιολογικές που ακόμα και σε αυτές διαταράσσεται ο ευαίσθητος κόσμος ενός παιδιού.

Ας γυρίσουμε πάλι στον Χάρη. Το τραύμα του είναι ορατό σε κάθε σελίδα και ο αναγνώστης μοιράζεται μαζί του το βαρύ φορτίο. Ο Χάρη βρίσκει την ζεστασιά και την αγάπη που έψαχνε στον μαγικό κόσμο. Η βιολογική οικογένεια που ποτέ δεν είχε, αντικαθίσταται από την οικογένεια Ουέσλι. Ο Ρον Ουέσλι (Ρούμπερτ, παντρέψου με!!) και Ερμιόνη Γκρέιντζερ γίνονται γρήγορα τους φίλοι του, σχεδόν αδέλφια (αλήτες πουλιά). Δυστυχώς, γνωρίζει το τελευταίο μέλος της οικογένειάς του, τον -δυστυχώς ασταθή και καθόλου καλό πρότυπο πατέρα- νονό του Σείριο  μόνο για να τον χάσει, άλλο ένα τραύμα. Γενικά είναι πολλά τα γεγονότα που δείχνουν πως ο Χάρη δεν είναι και πολύ ακέραιος χαρακτήρας. Στον μουντό κόσμο των μαγκλ ένας τέτοιος έφηβος θα είχε προσπαθήσει επανειλημμένως να αυτοκτονήσει και σίγουρα δεν θα ξεπερνούσε τόσο πολύ τον εαυτό του.

Τα προβλήματα του Harry Potter

Τα παιδιά που έχουν βιώσει διαλυμένα σπίτια, για οποιοδήποτε λόγο, έχουν χάσει  σε ένα επίπεδο την αίσθηση ότι ανήκουν κάπου και την αίσθηση ασφάλειας, στοιχεία απαραίτητα για την υγιή τους ανάπτυξη. Ο Χάρυ Πότερ χάθηκε και αυτός τόσο με το θάνατο των γονιών του,  όσο και  με την τοποθέτηση σε ένα σπίτι που σαφώς δεν τον καλωσόρισε. Παρολαταύτα προσπαθεί να ορθοποδήσει με την βοήθεια των μαγικών του φίλων από πολύ μικρή ηλικία, κάτι που δεν είναι νορμάλ για ένα παιδί της ηλικίας του. Όμως τα βιβλία της Ρόουλινγκ ακριβώς επειδή είναι παιδικά και δεν περιέχουν τις ερωτικές σκηνές των ηρώων (έλα δεν θέλω μούτρα), έτσι δεν θίγουν άμεσα τα ψυχολογικά προβλήματα του Χάρυ.

Ίσως, λοιπόν ο Χάρυ να είναι ο χαρακτήρας με τον οποία (ασυναίσθητα) να μπορούν να ταυτιστούν όλα εκείνα τα παιδιά, χωρίς σταθερά γονικά πρότυπα, που έψαχναν και ψάχνουν ένα καταφύγιο έστω και για λίγο μακριά από τα βάσανα της μικρής ζωής τους. Είναι ένα ασφαλές λιμάνι για ότι τους πληγώνει. Γιατί ο Χάρυ ξέρει και τους καταλαβαίνει.  Μήπως λοιπόν  η δημοτικότητα του Χάρυ δείχνει το μέγεθος του προβλήματος, χτυπώντας ακριβώς στην καρδιά του, στις πολλές εγκαταλελειμμένες και πληγωμένες καρδιές που διαβάζουν γιαυτόν;

(Αφιερωμένο στις @SofiaTrach and @mipiroalfavitao, στις πιο γαμάτες φαν του Χάρη, ξέρω ότι περιμένατε κάτι πιο εύθυμο επί του θέματος, συγγνώμη θα επανορθώσω!)

Τα προβλήματα του Harry Potter
Τα προβλήματα του Harry Potter
Comment

Déspina Kortesidou

Déspina Kortesidou was born with the April flowers sometime in the '90s in the sunny peninsula of Greece. She is a graduating master student of neuroscience & metabolism, and a born adventurer.

(3rd person statements sound so official, love it)

She founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student, in the island of Crete. In Whirl of Inspiration started as a creative and writing outlet for when studying molecules, became too monotonous. Recently, she started writing a children book and a not-so-children's book about the civil war in Greece. She has a soft spot for cheese, elder people, and (her own) jokes, but can't tell any as she ruins them by laughing too early. She enjoys sharing advice for eating healthier, or inspiring people to cover themshelves with plants, color and confetti.

Feel free to email her at hello@inwhirlofinspiration.com, or find her on Instagram and Twitter. (breaking the 3rd person narration to thank you properly)

Thank you so much for reading!